محمدعلی دادور متخلص به فرهاد، در 13 فروردینماه ۱۳۲۹ شمسی در اصفهان متولد شد. از نوجوانی اولین زمزمههای شاعرانه را تجربه کرد و سال ۱۳۴۷ درحالیکه سال دوم متوسطه را میگذراند، به انجمنهای ادبی فروغ و صائب راه یافت و خوشهچین خرمن استادان بزرگی چون صغیر، بصیره متین، توا، دریا، بیریای گیلانی و جلال برجیس شد. رغبت عجیبش به مطالعه، وی را بر آن داشت تا روز و شب را به خواندن و تحقیق بگذراند. وی به سال ۱۳۵۰ تحصیلات دوره متوسطه را به پایان برد و پس از طیکردن دوره نظام در سال ۱۳۵۲ در رشته تاریخ دانشکده ادبیات اصفهان به ریاست دکتر عبد الباقی نواب که از دوستان انجمنی او بود به تحصیل پرداخت.
در سال ۱۳۵۶ رتبه اول لیسانس خود را دریافت کرد. لیکن تحصیلات رسمی خویش را ادامه نداد و بادقتی هرچهتمامتر به مطالعه بیشتر در زمینههای ادبیات، فلسفه، تاریخ، اقتصاد و جامعهشناسی و تدریس ادبیات پرداخت. او به سال ۱۳۵۷ به استخـــــدام اداره آموزشوپرورش درآمد و در سال ۱۳۸۵ بازنشسته شد. جزر و مد ذهن و اندیشه فرهاد را در آینه شعرش میتوان دید.مجموعههای «آواز ققنوس»، «پرواز در توفان [طوفان]»، «آواز قرن»،«بی بهار شکفتن»، «کودکان صاعقه» و «برای همه چیز» از آثار منتشرشده این شاعر است. استاد محمدعلی دادور متخلص به فرهاد، یکشنبه دوم خردادماه 1400 به دلیل بیماری قلبی درگذشت و در قطعه نامآوران باغ رضوان آرام گرفت.