اینکه چقدر باهم حرف می زنید ، یعنی چقدر همدیگه رو دوست دارید؟ اگه آدم کم حرفی هستید پس همسرتان را دوست ندارید!!!!!!
درتحلیل های مربوط به حوزه مشاوره و خانواده که در رسانه ها بازتاب داردگاهی به عباراتی بر می خوریم گه به نظر نمی رسد چندان عمیق باشد یکی از این تحلیل ها که در سال های گذشته چندین بار به تناوبدر رسانه ها بازتاب داشته ،قضاوت در باره تعداد کلمات رد و بدل شده زوج ها در طول روز است.
مطلب در این باره است که گفته می شود به واسطه حاکم شدن سبک زندگی مدرن و ماشینی، تعداد کلمات رد و بدل شده از سوی زوج ها در کلانشهرها مثلا به چند ده کلمه یا چند صد کلمه در طول روز رسیده است و از این بابت احساس نگرانی می شود. گذشته از این که مطابق معمول، سندیت این آمارهای ارائه شده معلوم نیست و ظاهرا هرکسی در رسانه های ما می تواند نقش یک سازمان آماری را ایفا کند بدون آن که موظف باشد بگوید از کجا به چنین آماری رسیده است حتی اگر فرض کنیم که چنین آماری هم درست باشد باز خدشه هایی در این گونه تحلیل ها وجود دارد.
پرسش این است که آیا تعداد کلمات رد و بدل شده زوج ها می تواند عیار و خط کش خوبی برای این نتیجه گیری باشد که رابطه زوج ها با همدیگر خوب یا بد است؟ مشکل این گونه اظهارنظرها درباره زوج ها این است که بسیار مکانیکال، کلی و فله ای به رابطه زوج ها نگاه می کند. آیا به واقع تعداد کلمات زوج ها می تواند نشان دهنده یک رابطه ساهای دیگر – حرص و ولع برای اندوختن مال، روابط عاطفی شدن بیرون از خانه – باشد در آن صورت دیگر نمی توان از این بیرون خانه ماندن ها دفاع کرد، البته آنجا می توان پرسید و نگران بود که چرا مرد کم تر در خانه حضور دارد و چرا تعداد کلمات به کار رفته از سوی زوج ها کم است.
گاهی محبت در فراسوی کلمات است
در واقع این جا می توان گفت این شکل و جهت گیری یک زندگی است که می تواند مهم باشد، نه تعداد کلمات به کار رفته. همچنان که ما مثلا وقتی در جاده به سمت یک مقصد حرکت می کنیم ممکن است بارها به سمت چپ یا راست بپیچیم اما در واقع آن پیچیدن ها، از سرعت کاستن ها و به سرعت افزودن ها به خاطر شرایط جاده – زندگی – است و از منطق جاده پیروی می کند. بنابراین نمی شود یک نسخه واحد برای زوج ها پیچید و گفت همه زوج ها به این تعداد از کلمات در روز برسند. گاهی یک نگاه گرم زن به صورت مردی که دیر از کار برگشته می تواند کار هزار کلمه را بکند و در این عبارت هیچ اغراقی نیست. گاهی نگاه ها با هم می توانند حرف بزنند در فراسوی کلمات.