عنایت بخشی یکی از بدمنهای خوب سینمای ایران است و بیاغراق
وقتی آن قدیمها اسمش را در عنوانبندی فیلمها میدیدیم، پیشاپیش خودمان
را مهیای دیدن یک نقش منفی درست و حسابی میکردیم. استفاده استادانه بخشی
از چشمها و ابروها و نگاههای نافذ و آن فرم بینی و سبیل و موهای پرپشتی
که مرتب به سمتی شانه شده بود، هیبت مقتدر و تاثیرگذاری از او میساخت.
بجز پیچیدگیها و دشواریهای بازی
در چنین نقشهایی که بخشی بخوبی از پس آنها برمیآمد و مانعی جدی سر راه
قهرمانها بود، آنچه بر اهمیت کارنامه این بازیگر میافزاید، کار با
بزرگترین کارگردانان ایران در عرصههای مختلف هنرهای نمایشی، تئاتر،
تلویزیون و سینماست و کمتر بازیگری است که مثل او کار با این همه فیلمسازان
بزرگ از علی حاتمی، بهرام بیضایی، داود میرباقری، مسعود کیمیایی تا رسول
صدرعاملی، سیروس الوند، حسن فتحی، سیدضیاءالدین دری و مهدی فخیمزاده را
تجربه کرده باشد. اما بخشی با این پشتوانه غبطهبرانگیز و بازی در نقشهای
مختلف، در این سالها مثل خیلی از همنسلانش کمکار است و سازندگان آثار آن
طور که باید از هنر و تجربه درخشان او بهره نمیبرند. بهانه این گفتوگو،
اکران فیلمی با بازی این بازیگر است؛ «کبریت سوخته» که کارگردانی آن را
کاظم معصومی به عهده داشته است. همچنین از فرصت استفاده کردیم و گپی هم با
همسر بخشی، خانم زهرا (سیمین) بازرجانی زدیم که خود از فیلمنامهنویسان
قدیمی سینمای ایران است و آثاری چون «دخترم سحر» و «خفاش» را در کارنامه
دارد.