به راستی چرا همیشه عشق و عاشقی به مرور زمان از حرارت میافتد و ما چطور میتوانیم عشق خود را نجات دهیم؟دانشمندان به شدت عقیده دارند: احساسات ما و منطق تکامل عشق ارتباط تنگاتنگی با پروسههای بیوشیمیایی در بدنمان دارد. حتی اگر ما بخواهیم شور و هیجان عاشقی برای همیشه در ما زنده بماند، بدنمان نمیتواند با آن کنار بیاید.
وقتی عاشق میشویم احساس سرخوشی میکنیم
دانشمندان عقیده دارند سرخوشی (euphoria) ناشی از عشق، تشابهات زیادی با احساسی که معتادها بعد از مصرف دارو تجربه میکنند دارد. این نتیجهای است که دانشمندان عصب شناس گرفتهاند.
حس سرخوشی به این دلیل بوجود میآید که مغز و غدد فوق کلیوی هورمون نورآدرنالین ترشح میکنند. همین هورمون بعد از مصرف کوکائین یا هروئین نیز ترشح میشود. کسی که عاشق شده است احساس میکند باید معشوقهاش را بیشتر و بیشتر ملاقات کند زیرا به دنبال تجربهی دوباره و دوبارهی حس سر خوشی است.
چرا عشق همیشه رمانتیک نمیماند
وقتی عاشق میشویم، پروسههای شیمیایی گونامنا این هورمونها نیز بسیار کمتر تولید میشوند. عملکرد مغز ثبات بیشتری پیدا کرده و شروع میکند به منظم کار کردن و هورمونها دیگر سبب آن وابستگی و دلبستگی عمیق عاطفی بین طرفین نمیشوند.
آیا سرنوشت همهی عشقها خاموشیست؟
دورهی عاشقی برای بدن ما استرس برانگیز است و بدن ما، ریتم ملایم و یکنواخت را موثرتر میداند. عشق واقعی زمانی شروع میشود که غلیان هورمونها تمام میشود. دانشمندان دریافتهاند احساس دلبستگی که باعث میشود با همسرمان سالهای سال زندگی کنیم، مرتبط با اوکسی توسین و وازوپرسین است. وقتی همسرتان را در آغوش میگیرید، میبوسید، با او رابطهی جنسی برقرار میکنید یا گپ میزنید، میزان اوکسی توسین بالا میرود. بنابراین نتیجه میگیریم که؛ تماسهای مهربانانه و ناز و نوازش، بهترین راه تداوم طولانی یک رابطه است. یادتان نرود که مهارت خوب گوش کردن، قدردانی کردن، سازش کردن، حل اختلاف و حرکت به جلو را در خود تقویت کنید.