به گزارش مجله خبری نگار، حدود سال ۱۳۲۷ پاییندست میدان مجسمه (انقلاب اسلامی فعلی)، وسط ۲ تنور داغ قنادی سینا که هنوز هم آتش به میان داشتند، خوشمزههای شیرین و فرنگی هر یک قد لقمهای دهانپرکن، پخت میشد. مشتریها یا اعیان و اشراف بودند یا از اهالی کوچه و بازار که همگی ذائقهای حلواپسند داشتند. همین که یکی از کرمپفها یا پروفیترولهای حاصل از دست و پنجه روحالله قنادباشی (مؤسس و مالک قنادی سینا) گوشه لپشان چپانده میشد، انگار مزه قندی نرم در دهانشان بنای رقص میگذاشت. اغلبشان همان لحظه، سکههای چندریالی ته جیب خود را حساب و کتاب میکردند و امیدوار بودند پول نارنجک خامهای یا همان نانخامهای بعدی را داشته باشند. برای آنها فرقی نمیکرد شیرینیهای خامهای سوغات ایتالیا باشد یا فرانسه و آمریکا؛ برایشان مهم این بود که روحالله جیرهبندی – معروف به قنادباشی-سخاوتمندانه، خامههای فرمی را میان نانهای ترد و توخالی که خمیرشان را از آرد و شکر پفداده، پروپیمان میکند و آنها هم حسابی دلی از عزا درمیآورند. قریب به قرنی گذشته و همچنان است که عطر خوش نانخامهایهای این قنادی از لابهلای صدها کتابفروشی و انتشاراتی در میدان انقلاب طعم خاطره میدهد.