عاشقانه های سرریز از نامه های سیمین؛ جلال آلِ همسر!

حورا نژادصداقت؛ تابناک- فقط دو سال از زندگی مشترک سیمین دانشور و جلال آل احمد می‌گذشت که یک سفر برنامه عادی زندگی‌شان را به هم ریخت. وقتی که سیمین دانشور در سال 1331 و 1332 به آمریکا رفت، ارتباطشان محدود می‌شد به تعدادی نامه که هر دو چشم‌انتظار رسیدنشان بودند و گای هم دلخور می‌شدند از یکدیگر که چرا دیر نامه نوشتی یا چرا از من رنجیدی….

 

نامه‌های خصوصی عمیق‌ترین و واقعی‌ترین احساسات را بیان می‌کنند، بدون هیچ نقابی و بدون ترس از انتشار. هرچند حالا همه آنها منتشر شده‌اند و ما می‌توانیم از خصوصی‌ترین احوال دو نویسنده بزرگ قرن پیش باخبر شویم.

امروز ۱۸ شهریور که همزمان است با روز درگذشت جلال آل احمد، مروری خواهیم داشت بر خصوصی‌ترین احوال او نه در نقش یک نویسنده و متفکر سیاسی؛ که در نقش یک شوهر دلتنگ.  

‌
می‌خواهم همه کاغذ را ببلعم!

در ساعت ۸ و نیم شب سه‌شنبه ۱۵ مهر ۱۳۳۱، همانطور که جلال دلتنگ سیمین خانم است و اتفاقا وضعیت ارسال نامه‌ها از ایران به امریکا کمی نامنظم شده و گاهی چندنامه قدیمی با هم می‌رسند، جلال این طور ابراز دلتنگی می‌کند:

«راستی ببینم دخترجان آیا وضع اتاقت را مرتب می‌کنی یا ریخته و پاشیده می‌گذاری و می‌روی؟ به دل نگیری‌ها؟ شوخی می‌کنم. می‌دانم که اولا دو سال. تا می‌توانی برای خودت خرید کن و تا پولی دستت رسید لباس برای خودت بخر. همین. وگرنه برخواهم داشت و این بار فحشت خواهم داد…»، اما همه این‌ها خیلی زودگذر بودند. لب کلام همان حرف ساده‌ای است که در ۸ بهمن برای سیمین جانش نوشته: «عزیز دلم سیمین جان، قربانت بروم. الهی دورت بگردم. باز دیشب خواب تو را دیدم. یک خواب کامل و تمام‌عیار. آخ که چقدر از تو دورم و چقدر از تو بی‌خبرم… حالت چطور است؟ آیا هیچ به فکر این شوهر بدبخت خودت هستی؟…»

این بی‌خبری‌ها احتمالا ارزشش را داشته. چون سیمین خانم با استفاده از بورس فولبرایت عازم آمریکا شده بود و هرچند وقت یک بار سیمین از موفقیت‌های خود در داستان‌هایش یا تشویق‌هایی که از سوی استادانش داشت، به شوهرش خبر می‌داد و هر دو خوشحال می‌شدند.

جزئیات «نامه‌های سیمین دانشور و جلال آل احمد» را در کتابی که انتشارات نیلوفر منتشر کرده می‌توانید بخوانید.