پرونده تنگه هرمز، پس از هفتهها چانهزنی پشتپرده میان تهران و مسقط، وارد مرحلهای تازه شده است؛ مرحلهای که به گفته منابع نزدیک به تیم مذاکرهکننده، دیگر بر سر اصل ضرورت یک تفاهم نیست، بلکه بر سر جزئیات فنی و مختصات دقیق مسیری است که قرار است جایگزین ترتیبات پیشین شود. آنچه در این میان اهمیت دارد و باید بارها تکرار شود، این است که آنچه در حال شکلگرفتن است، نه بازگشت به وضعیت پیش از جنگ، بلکه ترسیم یک واقعیت تازه بر اساس معادلهای است که جمهوری اسلامی ایران، نه دیگران، آن را رقم زده است. باید به یاد آورد که بستهشدن تنگه هرمز، محصول یک تصمیم یکجانبه یا واکنش هیجانی نبود؛ پاسخی بود متناسب با تجاوز نظامی مکرر آمریکا و رژیم صهیونیستی، و محاصره دریاییای که در پی آن بر ایران تحمیل شد. سپاه پاسداران و نیروی دریایی ارتش در آن مقطع نشان دادند که کنترل این آبراه راهبردی، برخلاف تصور برخی تحلیلگران غربی، کاملاً در محدوده اقتدار عملیاتی جمهوری اسلامی ایران قرار دارد؛ واقعیتی که اکنون، در پشت میز مذاکره نیز، وزن خود را نشان میدهد.