عصر ایران؛ علی نجومی ــ در میان شاهان قاجار، ناصر الدین شاه اساسا از جنس دیگری است. او شیفته ی نو کردن و مدرنیزاسیون کشور بود و علاقه بسیار داشت تا تهران پایتختش مورد رشک و حسد خارجی ها باشد. او به خوبی می دانست شهر را به سازه هایش می شناسند و تهران برای مدرن شدن باید رنگ عوض کند و طرحی نو در اندازد. اما از قدیم گفته اند: «چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است.» پس ناصرالدین شاه این تغییر و تحول را با کاخ گلستان و ارگ حکومتی آغاز کرد. و در این میان یکی از کاخ های جدیدالتاسیس که از قضا بلند مرتبه تر از بقیه کاخ ها بود شهرتی بیش از بقیه یافت که تا دهه ها بلند مرتبه ترین سازه تهران بود و از تفریحات شاه قاجار رفتن به بالای بام این ساختمان و نظاره کردن تهران در زیر پایش بود. بله صحبت از شمس العماره است.
ناصرالدینشاه، هشت سال پیش از سفر نخست خود و هیئت همراهش به اروپا، تمایل پیدا کرد بنایی بلندمرتبه مانند عمارت عالیقاپو اصفهان در پایتخت خود ایجاد کرده تا بتواند از بالای آن چشمانداز دارالخلافه و دورنمای باغ گلستان را با مهمانان تماشا کند. ساخت این ساختمان در سال ۱۲۴۴ هجری خورشیدی به دستور ناصرالدین شاه آغاز شد.پیش از ساخته شدن سردر باغ ملی، این ساختمان به عنوان نماد شهIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
