ادبیات روسیه قرن نوزدهم پر است از مردانی که حرف بزرگ زدند و کار کوچک کردند، یا برعکس، یک کار وحشتناک کردند تا حرف بزرگشان را ثابت کنند. شش نفر، نمونههای اعلای همین بیماری.
ادبیات روسیه قرن نوزدهم پر است از مردانی که حرف بزرگ زدند و کار کوچک کردند، یا برعکس، یک کار وحشتناک کردند تا حرف بزرگشان را ثابت کنند. شش نفر، نمونههای اعلای همین بیماری.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – اسم «راسکولنیکف» را شنیدهاید. «آبلوموف» هم احتمالاً به گوشتان خورده، حتی اگر هیچوقت داستایفسکی یا گونچاروف نخوانده باشید. این اسمها برای خیلیها فقط تداعیگر قهرمانهای گمشده در یک افسانه اسلاوی دورند. اما واقعیت سادهتر و آشناتر است، هر یک از این شش نفر یک «مشکل» دارند که شباهت ناراحتکنندهای به مشکلات خود ما دارد.
روسیه قرن نوزدهم ایدههای بزرگ مدرنیتۀ اروپایی را وارد میکرد، بدون آنکه بستری برای جانگرفتن آنها داشته باشد. روشنفکرانی که کتاب فلسفه میخواندند و دلشان تغییر میخواست، وسط همین شکاف گیر افتادند. ایده داشتند، نمیدانستند با آن چه کنند. یکی خوابید. یکی حرف زد. یکی تبر برداشت. این، روایت همان شش راه است.
