۱۴۰۴/۰۸/۲۷ ۱۹:۵۲
پرسش:
آیا اینکه خداوند توبۀ بنیاسرائیل را با آنکه عالمانه (و پس از اتمام حجت بر آنها بود) مرتکب شرک شدند، قبول کرد و گناهشان را بخشید، با مفاد آیۀ ۱۷ سوره «نساء» در تناقض نیست؟
پرسش
پاسخ:
قرآن در آیۀ 82 سورۀ «نساء» یکی از نشانههای الهیبودن خود را نبود اختلاف دانسته است. برخی در مقام نقد این آیه گفتهاند: «آیۀ ۵۴ سورۀ “انعام” میگوید: … هر کس از شما که از روی نادانی کار بدی کند، آنگاه توبه کند و نیکوکار شود، بداند که خدا [نسبت به او] آمرزنده و مهربان است. آیۀ ۱۱۹ سورۀ “نحل” نیز همین مضمون را تکرار میکند. آیۀ ۱۷ سورۀ “نساء” نیز با صراحت بیشتری، شرط قبولی توبه را جهل به گناه میداند. طبق این آیات، توبۀ افرادی که با علم به گناهبودن یک عمل، مرتکب آن شدهاند قبول نمیشود؛ اما آیۀ ۱۵۳ سورۀ “نساء” میگوید: … سپس گوساله را پس از آنکه نشانههای روشن و آشکار [معجزات] برایشان آمده بود، [به خدایی] گرفتند و ما [پس از آنکه توبه کردند] از آن گناه درگذشتیم … . همانطور که مشخص است، میان این آیه با آیات قبلی تناقض است؛ چراکه خداوند توبه کسانی را قبول کرده است که جاهل نبودهاند». این اشکال در نوشتار کنونی بررسی و نقد میشود.
چرایی متناقضنبودن آیات قرآن دربارۀ توبه