شادی فردی هرچند ارزشمند است اما در سطح اجتماعی نمیتواند همان کارکرد شادیهای دستهجمعی را داشته باشد. شادی جمعی نه تنها به تقویت همبستگی اجتماعی کمک میکند بلکه میتواند به کاهش تنشهای روانی، افزایش سرمایه اجتماعی و ایجاد حس تعلق به یک فرهنگ و هویت مشترک منجر شود.
نمونهای روشن از این ضرورت را میتوان در ماجرای کنسرت رایگان همایون شجریان در میدان آزادی مشاهده کرد. او قصد داشت با برگزاری یک برنامه عمومی، موسیقی را به خیابانها بیاورد و تجربهای مشترک از هنر و شادی برای مردم فراهم کند. اما این برنامه به دلایل مختلف برگزار نشد. با این حال دیروز شاهد آن بودیم که در میدان انقلاب پنج خواننده مطرح کشور توانستند چنین برنامهای را اجرا کنند. این رویداد نشان میدهد که عطش مردم برای تجربههای مشترک از شادی و هنر تا چه اندازه جدی است و چگونه میتواند به یک مطالبه اجتماعی بدل شود. حضور گسترده مردم در چنین برنامهای نه تنها نشانهای از علاقه به موسیقی و هنر است بلکه بیانگر نیاز عمیق به همبستگی و تجربه لحظات مشترک در فضای عمومی است.
از سوی دیگر جشنهای ایرانی مانند چهارشنبهسوری، نوروز، یلدا و دیگر مناسبتهای ملی و مذهبی ظرفیتهای عظیمی برای ایجاد شادیهای دستهجمعی دارند. چهارشنبهسوری، با همه نقدهایی که به شکلهای پرخطر آن وارد است در اصل یک جشن کهن برای وداع با تاریکی و استقبال از روشنایی است. این جشن میتواند فرصتی برای گردهمایی خانوادهها، محلهها و نسلهای مختلف باشد تا در کنار هم شادی کنند و پیوندهای اجتماعی خود را تقویت کنند.