خسرو معصومی کارگردان سینمای ایران که معمولا در فیلمهایش سراغ سوژه های اجتماعی میرود، در مورد فیلم «پر پرواز» که پس از آن مسیر متفاوتتری را در سینما انتخاب کرد، به ایلنا میگوید: «ابتدا نمیخواستم این فیلم را بسازم. یکی از دوستانم که بعدها تهیهکننده فیلم شد، فیلمنامه «پر پرواز» را به من داد تا بازنویسیاش کنم و بعد از بازنویسی، فیلمنامه را بسیار پسندید و کیانوش عیاری نیز به من توصیه کرد که آن را بسازم و خودش هم در بازنویسی فیلمنامه به من کمک کرد و بعدها آن را تدوین کرد، اما «پر پرواز» سینمایی نبود که من دوست داشته باشم، من دوست دارم فیلمهایی بسازم که مشکلات اجتماعی را به صورت واقعی بیان کند…»
اما «پر پرواز» داستانی داشت که شادمهر عقیلی بازیگر این فیلم، پس از اتفاقات مختلف، در نهایت در زندگی واقعیاش تجربه کرد و در نهایت از ایران رفت. معصومی در همین رابطه توضیح میدهد: «فیلم «پر پرواز» و اتفاقاتی که بعد از آن فیلم برای شادمهر عقیلی افتاد به نوعی بخشی از نوع زندگی خود شادمهر عقیلی بود. شادمهر به من گفته بود چرا باید خوانندگان بسیاری اجازه خواندن داشته باشند اما من نتوانم بخوانم؟ من از او دعوت کردم تا ماجراهای خود را برای من و کیانوش عیاری تعریف کند و ما بر اساس حرفهای شادمهر عقیلی فیلمنامه را بازنویسی کردیم. اما بعد از آن فیلم، علیرغم آنکه پیشنهاداتی داشتم دوباره فیلمی مانند «پر پرواز» بسازم اما نمیخواستم با سینما کاسبی کنم و اینکه گفته میشود به دلیل ممانعت وزارت ارشاد من دیگر با شادمهر عقیلی همکاری نکردم، صحت ندارد.»