انزوا در پسزمینه گنبدهای فیروزهای
تجرد سالمندی یک امر شخصی یا حاشیهای نیست؛ بلکه به یک واقعیت اجتماعی فراگیر بدل شده که آینه تمامنمای دگرگونیهای ساختاری در خانواده، اقتصاد و فرهنگ ایران معاصر است.
به گزارش اصفهان زیبا؛ تجرد سالمندی یک امر شخصی یا حاشیهای نیست؛ بلکه به یک واقعیت اجتماعی فراگیر بدل شده که آینه تمامنمای دگرگونیهای ساختاری در خانواده، اقتصاد و فرهنگ ایران معاصر است. این پدیده به معنای واقعی کلمه نامرئی است؛ زیرا این افراد اغلب در انزوای خانههایشان از چشم جامعه پنهان ماندهاند و آمارها تنها راه درک ابعاد این تراژدی خاموش هستند. سالمندی، دورانی که در فرهنگ ایرانی همواره با احترام، انتقال خرد و محوریت در کانون خانواده همراه بوده، اکنون برای شمار فزایندهای از سالمندان با واژگانی چون تنهایی، آسیبپذیری اقتصادی، انزوای اجتماعی و طردشدگی معنا میشود. سالمندان که زمانی محور حیات خانواده بودهاند، اکنون در حاشیه زندگی مدرن شهری قرار گرفتهاند و صدایشان بهندرت شنیده میشود. اصفهان با ساختار جمعیتی که با سرعتی بیش از میانگین ملی بهسوی پیری گام برمیدارد، به کانون مطالعه این پدیده بدل شده است. در سال ۱۴۰۴ زنگهای خطر بیش از هر زمان دیگری به صدا درآمدهاند و ما را وامیدارند تا با نگاهی جامعهشناختی و با استناد به آمار و ارقام رسمی لایههای پنهان این معضل را بکاویم.