تیرماه گرم سال 1312 خورشیدی است و در اصفهان، نمایش تمام آهنگی «کیخسرو و سیاوش» که متنی اقتباسی است از شاهنامه فردوسی به قلم غلامحسین زیرکزاده، در مکانی تقریبا رو بهروی سی وسه پل، به روی صحنه اجرا رفته است. ساعت شروع نمایش 9 شب است، اما برخی از تماشاگران از حدود هفتونیم بعدازظهر در محل «نمایشگاه» حاضر شدهاند. حکمران محترم اصفهان نیز که افکار تجددخواهانه دارد، در ساعت 8 به جمع تماشاگران پیوسته تا با حضورش از این رویداد فرهنگی نادر در اصفهان، حمایت کند.
هوا در حوالی غروب نسبت به روزهای گرم تابستان خنکتر است و «زاینده رود همان آب باریکی است که با طمأنینه و وقار و سکوت میگذرد و باید فرسنگها پیش رود تا بلوکهای کشاورزی را مشروب نماید»(اخگر 857، 15 تیر 1312). خبرنگار اخگر نیز در این نمایشگاه حاضر است و فضایی که در بالا ساخته شد، از توصیفاتی که وی به سال 1312 خورشیدی در روزنامه اخگر نگاشته، برآمده است.
در ستون پیشین (اصفهان زیبا 22 تیر 1400)، به سال 1312 رفتیم و این رویداد فرهنگی را به تماشا نشستیم. اکنون به ادامه تحلیل نمایش که در شماره دیگری از اخگر منتشر شده است میپردازیم: