«دورهمی» حالا دیگر بهعنوان یکی از برندهای رسانهملی مطرح است. برنامهای که توانسته طی چهار فصل تولید برنامه، نهتنها رکورد مخاطبان تلویزیون را بهنفع خود جابهجا کند، بلکه یکی از سه برنامه تلویزیون باشد که رضایت قابلتوجهی از مخاطبان را به دست آورد. افتخاراتی که به باور بسیاری از کارشناسان، نه از بابت ساختار و مهندسی برنامهسازی، بلکه بهخاطر حضور کاراکتر محبوبی چون «مهران مدیری» رقم خورده است.
البته که این محبوبیت سبب شد تا ساختار، به حاشیه رانده شده و طی 4 فصل نخست، توجه چندانی به این اصل حرفهای نشود. از همینروی، صدای انتقادها از ابتدای فصل سوم این برنامه شنیده شد. آمارهای بهیکباره دچار ریزش و رضایتمندی مخاطبان این برنامه نیز دستخوش تغییرات نزولی شد. «دورهمی» به برنامه روتینی تبدیل شده بود که هر شب، با دعوت از یکی از سلبریتیهای درجه دو و سه و پرسیدن سؤالات تکراری، قصد سرگرمکردن مردم را داشت. حال آنکه این روند، از ابتدای فصل اول پدید آمد و تا پایان فصل چهارم، با یک روال ثابت تداوم یافت.
در اواسط این فصل بود که مدیری، خبر از تغییرات گسترده در ساختار برنامه داد؛ اتفاقی که بهوقوع نپیوست و «دورهمی» با میزان دلخوری بالایی به پایان رسید. چندهفته پس از اتمام فصل سوم و درحالیکه اخباری مبنی بر پایان همیشگی «دورهمی» به گوش میرسید، مدیری اعلام کرد که فصل چهارم با تغییرات گستردهای به روی آنتن بازخواهد گشت. چندماه پس از این ادعا، نهتنها تغییرات ولو حداقلی در ساختار این برنامه بهوجود نیامد بلکه همان روال قبلی دعوت از مهمان، اینبار با حضور چهرههای تکراری و کمترشناختهشده توسط مردم ادامه یافت. پخش این فصل همزمان شد با آمارهای ضعیفی که مردم به این برنامه حواله دادند؛ آماری که حاکی از کاهش شدید مخاطب و نارضایتی گسترده از این تکرار مکررات بود.
در اینجا بود که زیرکی همیشگی مدیری به کمکش آمد و سبب شد تا ساختار برنامه از حالت یک جنگ کسلکننده، به یک مسابقه رقابتی تغییر کرده تا از سقوطآزاد «دورهمی» جلوگیری شود؛ اتفاقی که حداقل تا به امروز توانسته در قواره یک تنفسمصنوعی «مهران مدیری» و برنامهاش را از لبه پرتگاه دور نگهداشته و این دو را به صدر جدول محبوبترینهای امسال تلویزیون برساند.