انتخابات پارلمانی عراق یک سال زودتر از موعد خود به دلیل برکناری دولت قبل در اعتراضات مردمی گسترده سال 2019 علیه فساد، در 18 مهر 1400(10 اکتبر) انجام شد؛ انتخاباتی با مشارکت مردمی نهچندان بالا که کمیسیون انتخابات این کشور میزان آن را 43درصد اعلام کرد. مقتدیصدر، روحانی شیعه با کسب 73 کرسی از 329 کرسی پارلمان پیروز این انتخابات اعلام شد. بعد از اعلام نتایج چالشها و اعتراضهای فراوانی درخصوص برگزاری این رقابت و نتایج آن از سوی مردم و احزاب شکستخورده شکل گرفت.
برخی معترضان به جریان صدر، او را یک ناسیونالیست پوپولیست میدانند که با داشتن سیاستهایی دوسویه گاهی بر ضد قدرتهای فرامنطقهای عمل میکند و برخی زمانها به مقابله با سیاستهای داخلی کشور عراق همچون تحریم انتخابات و اعمال رویکردهای تند، به ناامنکردن عراق دامن می زند. مخالفان پیروزی طیف او را نهتنها به دلیل گرایش مردم به سیاستهایش بلکه به رویکردهای غلط دولت پیشین و مشکلات اقتصادی و معیشتی ربط میدهند. شرایطی که به اعتقاد معترضان، جامعه عراق را به سمت ناسیونالیسم عربی سوق میدهد. این در حالی است که هیچیک از ائتلافهای سیاسی، میزان آرای لازم را برای تشکیل فراکسیون اکثریت در پارلمان در این انتخابات کسب نکردهاند و جریان صدر با داشتن بیشترین کرسی، برای تشکیل دولت آینده نیاز به ائتلاف با گروههای سیاسی شیعه، سنی، کرد و اقلیتهای عراق در پارلمان دارد. شرایطی که چندان جدید نیست و در 4 دوره گذشته نیز تکرار شده است. اکنون صدر به دنبال رایزنی با گروهای پارلمانی است. علاوه بر اینها نتایج این انتخابات و اینکه نهایتا چه کسی در رأس دولت آینده عراق قرار خواهد گرفت، در سطوح منطقهای و بینالمللی بسیار حائز اهمیت و قابل بررسی است. چراکه رئیسجمهور و نخستوزیر توسط نمایندگان پارلمان این کشور انتخاب خواهند شد و دولت آینده عراق و مواضع منطقهای و بینالمللی او میتواند در موقعیت کشورهای منطقه و مطمئنا میزان نفوذ قدرتهای فرامنطقهای همچون آمریکا تأثیر مستقیمی داشته باشد. تا جایی که برخی شنیدهها حاکی از این است که کشورهایی چون عربستان سعودی، امارات و همچنین آمریکا تلاش بسیاری در تأثیرگذاری بر فرایند این انتخابات و نتایج آن کردهاند، تا درنهایت رئیسجمهور و نخستوزیری متمایل به مواضع آنها بر سر کار آید.