بیست و هفتم بهمن ماه سال جاری بود که رئیس سازمان زیباسازی اصفهان از مرمت و نصب قسمت میانی مجسمه تقدیس پرویز تناولی گفت. مرمت و نصبی که این بار هشت روز بیشتر دوام نیاورد و بخش میانی مجسمه تقدیس در کمال تعجب همگان برای سومین بار دزدیده شد. اگر فاصله میان ربودن اول و دوم دهسال بود، این بار هشت روز کافی بود تا دوباره قلب تقدیس دزدیده شود.
فاصله زمانی کم میان این دو سرقت آن هم در نقطه مرکزی شهر اصفهان، خبرهای رسمی و غیررسمی از دزدیدهشدن سریالی قسمتی از مجسمهها در اصفهان و البته نوع واکنشها به سرقت سوم تندیس تقدیس که برخلاف سال گذشته کمرمقتر و با ناامیدی همراه است، هشدار بزرگی برای شهری است که نهتنها با اپیدمی سرقت آثار شهری مواجه است مانند آنچه بر مجسمههای شهری تهران در یکی دو دهه اخیر آمد، بلکه تکرار این اتفاق تراژیک ناامیدی گستردهای را در میان هنرمندان مجسمهساز بهوجود خواهد آورد. نباید فراموش کرد که عادیشدن یک عمل مجرمانه راه برای تکرار آن را باز میکند و چارهای جز پیداکردن راهکارهایی قطعی و ریشهای برای حل این معضل وجود ندارد.
در این گزارش مروری بر اتفاقات دو سرقت گذشته داشتیم و این سوال را مطرح کردیم که راهکار مقابله با تکرار چنین رفتارهایی چیست و چگونه باید امنیت آثار هنری شهری را تامین کرد؟ در این رابطه با مسیح احمدی، مجسمهساز و نماینده پرویز تناولی در اصفهان و همچنین علی ختایی، مجسمهساز گفتوگو کردیم. اگر چه علاقه داشتیم که با حسن موذنی، مدیرعامل سازمان زیباسازی نیز به صورت مفصل گفتوگو کنیم، اما متاسفانه این امر حاصل نشد و روابطعمومی این سازمان متنی را در اختیار ما قرار داد که صرفا به لزوم فرهنگسازی در آن اشاره شده و راهکار خاصی در آن ذکر نشده است و عینا آن را نقل میکنیم. البته قبلا پیشنهادهایی هم مبنی بر انتقال این تندیس به حیاط موزه هنرهای معاصر یا عمارت باغ زرشک مطرح شده بود که از سوی این سازمان رد شد.