هر بار که تنش میان ایران، آمریکا و متحدان واشینگتن در خاورمیانه افزایش پیدا میکند، نگاهها تنها به ناوهای هواپیمابر آمریکا یا پایگاههای سنتکام دوخته نمیشود. در پشت این آرایش نظامی، بازیگر دیگری هم حضور دارد که اگرچه کمتر از آمریکا در صدر اخبار قرار میگیرد، اما همچنان یکی از مهمترین متحدان نظامی واشینگتن محسوب میشود؛ بریتانیا. کشوری که با وجود پایان دوران امپراتوریاش، هنوز شبکهای از پایگاههای نظامی، نیروهای دریایی و توافقهای دفاعی را در منطقه حفظ کرده و هر تحول امنیتی در خلیج فارس، دریای عمان و شرق مدیترانه، نام آن را دوباره وارد معادلات میکند.
به گزارش تابناک؛در نقشه نظامی خاورمیانه، بریتانیا دیگر آن قدرتی نیست که مانند دهههای نخست قرن بیستم بر بخش بزرگی از منطقه حکومت میکرد، اما خروج از منطقه نیز هرگز بهطور کامل اتفاق نیفتاد. لندن طی سالهای اخیر با اجرای سیاست موسوم به «بازگشت به شرق سوئز»، تلاش کرده حضور نظامی خود را در آبراههای راهبردی و کشورهای همپیمان حفظ کند. این حضور بیش از آنکه برای اجرای عملیات مستقل طراحی شده باشد، بر پشتیبانی از مأموریتهای مشترک با آمریکا، حفاظت از خطوط کشتیرانی و حفظ نفوذ سیاسی و امنیتی بریتانیا در منطقه استوار است.
یکی از مهمترین مراکز حضور نظامی بریتانیا، پایگاه دریایی این کشور در بحرین است؛ مرکزی که بهعنوان نخستین پایگاه دائمی نیروی دریایی سلطنتی در شرق سوئز پس از چند دهه شناخته میشود. این پایگاه محل استقرار و پشتیبانی شناورهای بریتانیایی در خلیج فارس است و نقش مهمی در مأموریتهای دریایی، مینروبی، اسکورت کشتیها و همکاری با ناوگانهای ائتلافی ایفا میکند.