به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، به نقل از سرویس دین و اندیشه ایبنا، پریا حیدری، دانشآموخته جامعهشناسی نوشت: مارتین هایدگر یکی از تأثیرگذارترین و جنجالیترین فیلسوفان قرن بیستم، شخصیتی است که آثارش همچنان محل مناقشه و منبع الهام در حوزههای فلسفه، الهیات، ادبیات و نظریهی انتقادی باقی مانده است. دغدغه محوری فلسفه او، یعنی «مسئله وجود» یا هستی (Sein)، تلاشی برای فراروی از تاریخ متافیزیک غربی بود که از نظر او، هستی را به موجودات فروکاسته و معنای اصلی آن را به فراموشی سپرده بود.
شهرت هایدگر عمدتاً مدیون اثر بزرگ و ناتمام او، «هستی و زمان» (Sein und Zeit) (۱۹۲۷) است. در این اثر، او به تحلیل پدیدارشناسانهی دازاین (Dasein) یا «هستی در آن جای انسان» میپردازد تا از طریجهان هایدگر پس از نقد متافیزیک است، جاییکه او در تلاش برای یافتن یک زبان و تفکر «دیگر» (Another Thinking) برای هستی است.
«زمین و خدایان» صرفاً یک «درآمد» نیست؛ بلکه یک تحلیل روشمند و عمیق از سیر تکامل هستیشناسی مارتین هایدگر است. با تمرکز بر نمادهای هستیشناختی نهایی او – زمین، آسمان، خدایان و میرندگان – کتاب موفق میشود تا فلسفه هایدگر را به عنوان یک کُل منسجم، به جای مجموعهای از فازهای گسسته، نمایش دهد. همچنین برای خواننده فارسیزبانی که میخواهد هایدگر را نه صرفاً به عنوان یک چهره جنجالی، بلکه به عنوان اندیشمندی که مفهوم ما از هستی، زمان، زبان و هنر را دگرگون کرد، درک کند، این کتاب منبعی کمنظیر و حیاتی است؛ پیشنیازی برای درکِ آنکه چرا علیرغم همه جنجالهای سیاسی، فلسفه هایدگر همچنان در کانون مباحث هستیشناختی باقی مانده است.
۲۱۶۲۱۶