گفتگو با یک معمار درباره «ساباط» از عناصر تقریبا فراموششده معماریایرانی شامل راهرویی سرپوشیده که بهدلیل سایهاندازی در معابر عمومی از سختی رفتوآمد در گرما و سرما میکاهد
به گزارش مجله خبری نگار، اینروزها که خورشید شمشیر را از رو بسته، پیاده راه رفتن توی کوچه و خیابان، دلوجرئت میخواهد. آفتاب، در جنگی نابرابر سر را مستقیم نشانه میگیرد و عرق به تن مینشاند و دریغ از سایهای که بتوان چند دقیقهای در پناهش آرام گرفت. تا چندسال پیش، اما شهر اینقدر بیملاحظه نبود. توی کوچهپسکوچههایش که راه میرفتیم، چیزی بود که تابستانها از بیرحمی آفتاب و کلافهکنندگی گرما کم میکرد و زمستانها اجازه میداد چند دقیقهای از برف و باران درامان بمانیم. درباره «ساباط» حرف میزنم؛ راهرویی سرپوشیده که دو یا چند خانه را بههم وصل میکند و بهدلیل سایهاندازی در معابر عمومی، از سختی رفتوآمد در گرما و سرما میکاهد.