در بسیاری از شهرها در سرتاسر جهان، زندگی کردن در فضاهای بسیار کوچک روزبهروز معمولتر و شایعتر میشود. برآوردها نشان میدهد که در هنگکنگ حدود 200.000 نفر در فضاهایی زندگی میکنند که به آنها «خانههای تابوتی» میگویند، واحدهای تقسیمشدهای که آنقدر کوچکاند که آدم حتی نمیتواند در آنها پاهایش را بهطور کامل دراز کند.
اگرچه چنین داستانهایی خوراک عجیب و جالبی برای نشریات بریتانیایی محسوب میشوند اما در بریتانیا هم زندگی کردن در فضاهای خیلی کوچک در حال افزایش است. در طول 20 سال اخیر، فضای زندگی مستأجران خصوصی در بریتانیا بهطور متوسط از 31 مترمربع در سال 1996 به 25 مترمربع کاهش یافته است و هرروزه افراد بیشتری مجبور میشوند در خانههای اشتراکی سکونت کنند.
در طول دهههای اخیر، همچنان که اقتصادهای پیشرفته بر رشد و توسعه شهری متمرکز شدهاند، صنعت مسکن نتوانسته پاسخگوی این پدیده باشد و بهای زمین سر به فلک کشیده است. درنتیجه، مستأجران و افراد جدیدی که قصد خرید خانه دارند، دائماً مجبور میشوند فضاهای کوچکتر و حتی گرانتری را اجاره کنند یا بخرند و این در حالی است که برای مالکان کنونی، ثروت حاصل از مسکن چند برابر شده، فضای زندگیشان وسعت یافته و سرمایه آنها در حوزه املاک و مستغلات افزایش پیدا کرده است. در بریتانیا این مسئله باعث افزایش نابرابری و بیعدالتی در فضای زندگی افراد شده است.
پژوهشها نشان میدهد که این روندها عواقب مهمی برای بهزیستی فرد و جامعه دارد. در سطح فردی، توقعات و انتظارات افراد درباره اینکه چه مقدار فضایی برای زندگی کردن کافی است، مادرزادی و فطری نیست. در عوض، این انتظارات متأثر از میزان فضایی است که به آن عادت دارند و میزان فضایی که اطرافیانشان در آن زندگی میکنند. در سطح اجتماعی نیز نابرابری فضای زندگی هم محصول محرومیتهای اجتماعی-اقتصادی است و هم خود این محرومیتها را تشدید میکند.