اقتصاد۲۴- خشایار باقرپور، مدیرعامل اتحادیه تعاونیهای عمرانی تهران درباره هدف از طرح مسکن اقتصادی یا مسکن کوچکمتراژ گفت: مسکن به عنوان یکی از اساسیترین نیازهای بشر سالیان سال است که در کشور ما به یکی از دغدغههای اصلی خانوارها و همچنین پاشنه آشیل برای دولتهای مختلف تبدیل شده است. متاسفانه این مشکل در گذر زمان هر چه که پیش رفتیم عمیقتر شد. امروز که شرایط را بررسی میکنیم میبینیم که مسکن از استطاعت خانوارها به دورترین حد خود رسیده است. به عبارتی تهیه مسکن به طور کامل از توان متقاضیان خارج شده است. براساس گزارشهای رسمی منتشرشده توسط مراجع آماری قیمتهای خرید و اجاره واحدهای مسکونی به طور عجیبی افزایش یافته است.
وی افزود: در حال حاضر ۵۵درصد از درآمد خانوارها به طور متوسط به مسکن تعلق میگیرد. در صورتی که استاندارد جهانی برای این امر کمتر از ۲۵درصد است. این موضوع باعث میشود که خانوارها برای تامین مسکن ناچار شوند تا از بسیاری از سرانههای هزینهکرد خود مانند درمان، آموزش، تفریح و موارد دیگر کم کنند. باقرپور ادامه داد: آمارها با ما سخن میگویند. بررسی آمار حاکی از آن است که آمار ازدواج طی ۱۴سال نصف شده است.
ازدواجهایی که صورت میگیرد نیز با نابسامانیهایی در اسکان زوجین روبهرو میشوند. بدون شک بخش بزرگی از کاهش آمار ازدواج به دشواری و در دسترس نبودن مسکن مربوط میشود. امروزه جوانان برای تامین مسکن به عنوان یکی از پایههای تشکیل زندگی با معضل جدی روبهرو هستند. یعنی اگر دختر و پسر جوان هر دو شاغل باشند و قصد اجاره یک واحد مسکونی را داشته باشند با مشکلات بسیاری روبهرو خواهند بود و مجبورند تمام درآمد خود را به اجاره مسکن اختصاص دهند و چیزی برای پسانداز به منظور خرید خانه در آینده باقی نمیماند. مدیرعامل اتحادیه تعاونیهای عمرانی تهران گفت: هر از گاهی گزارشهای مختلفی منتشر میشوند که حاکی از وجود نابسامانی و بحران در بازار مسکن هستند. گزارشهایی مبنی بر اینکه اگر یک خانواده کل درآمدهای خود را پسانداز کند با فرض ثابت بودن قیمتها که خود فرضی کاملا اشتباه است باید سالیان طولانی برای خرید مسکن صبر کند. اعداد و ارقامی که گواهی میدهند افراد تا پایان عمر خود نیز قرار نیست صاحب خانه شوند.
مدیرعامل اتحادیه تعاونیهای عمرانی تهران گفت: آخرین راهکار برای تولید مسکن در استطاعت این بود که اقدام به اصلاح کمیت کنیم. یعنی تولید خانههایی با ابعاد کوچکتر، ولی کاربردیتر. به عبارتی بخشهای از یک واحد آپارتمانی که استفاده کمتری دارند را برای یک بعد کوچک خانوار حذف کنیم.
وی افزود: به عنوان مثال در یک آپارتمان ۱۵۰ متری، عملا نیمی از مساحت خانه درگیر فضای پذیرایی است. با توجه به اینکه این روزها خانوادهها به شدت دچار گرفتاریهای کاری هستند دیدوبازدیدها کمتر شده و فضای پذیرایی بیشتر از چند بار در سال مورد استفاده قرار نمیگیرد. به عبارتی چنین فضایی در عمل برای ساکنین کاربردی ندارد. اما آنها چه بخواهند چه نخواهند باید پول خرید این متراژ را بپردازند. از سویی ساکنان هنگام مصرف انرژی چه برای خنک کردن خانه در فصل گرما و چه برای گرم کردن آن در فصل سرما با توجه به تیپ معماری و تفکیک نشدن فضاها از یکدیگر مشمول پرداخت هزینه اضافی میشوند.
باقرپور همچنین گفت: بنابراین عقلانی به نظر میرسد که برای خانوادههای کوچک خانههایی با ابعاد کوچکتر ساخته شود و آن فضاهایی که در این طرح حذف میشوند در مجتمعها به صورت مشاع و قابلاستفاده برای همه پیشبینی شوند. در این طرح ساکنان هر زمان که نیاز به فضای پذیرایی داشتند میتوانند با هماهنگی نهاد ادارهکننده مجتمع از آن فضا استفاده کنند به طوری که گویی جزو لاینفکی از خانه خود بوده است.