باز محرم شد و شور و نوای حسینی بهپا خاست. محرم که میشود در رگهای مرده ما خون میدود. گویی باز قیامت دیگری برپاشده و بدون دمیدن در صور، مردم ازخودبیخود شدهاند. فرقی هم نمیکند کودک یا پیر باشی، مسلمان باشی یا مسیحی، زن باشی یا مرد، سفیدپوست باشی یا سیاهپوست، شهری باشی یا روستایی یا… . این عشق همه را درگیر خود کرده است. در چشمهای خشکشده ما چشمه اشک به جوشش میآید و باران حیاتبخش عشق حسینی بر قلبهای قفلشدهمان باریدن میگیرد و ما زنده میشویم تا بتوانیم تا سال آینده در سایه امامحسین(ع) زندگی کنیم. این چه سودایی است که عقلها را متحیر کرده است و پس از چند قرن وقتی نامش را بر زبان میرانی گویی تمام غمهای دنیا بر قلبت نازل میشود و ناخودآگاه اشک از چشمانت سرازیر میشود.
ائمهاطهار(علیهمالسلام) نیز در سخنان متعدد خود مرتب تأکید بر اقامه عزا بر سیدالشهدا(ع) دارند و تأکید میکنند از تفرقه و جدایی بپرهیزید و همه در این شور حسینی شرکت کنید که همتراز با اجر شهید است؛ چون زنده نگهداشتن مکتب اهلبیت(علیهمالسلام) است. با توجه به اهمیت موضوع از کلمه اقامه استفادهشده و البته بهکاربردن کلمه اقامه بسیار محدود بهکار رفته است؛ مثلا بر اقامه کردن نماز نیز تأکید شده که اهمیت آن بر همگان هویداست. در همیشه تاریخ نیز دشمنان تلاش بر اقامهنشدن عزاداری در محرم داشتند. آنها بهقدری از عظمت امامحسین(ع) وحشت داشتند که قبر مطهرش را نیز تخریب کردند؛ ولی به فرموده خدای متعال این نوری است که خاموش نمیشود؛ اگرچه کافران دوست ندارند اثری از نام امام حسین(ع) باشد.
«ماربین آلمانی» در اثر خود مینویسد: «بیاطلاعی بعضی از تاریخنویسان ما موجب شد که عزاداری شیعه را به جنون و دیوانگی نسبت دهند؛ ولی اینان گزافه گفته و به شیعه تهمت زدهاند. ما در میان ملل و اقوام، مردمی مانند شیعه پرشور و زنده ندیدهایم؛ زیرا شیعیان بهواسطه بهپا کردن عزاداری حسینی سیاستهای عاقلانهای داشته و نهضتهای مذهبی ثمربخشی را به وجود آوردهاند.» در کلام معروفی از گاندی، رهبر استقلال هندوستان، میخوانیم: من زندگی امامحسین(ع) آن شهید بزرگ اسلام را بهدقت خواندهام و توجه کافی به صفحات کربلا کردهام و بر من روشن شده است که اگر هندوستان بخواهد یک کشور پیروز شود، باید از سرمشق امامحسین(ع) پیروی کند.