ویژهبرنامه «عصر تجربه» به مناسبت هفته حماسه و ایثار مردم اصفهان، با حضور «حسن محمودی» نویسنده، روزنامهنگار و منتقد ادبی و بههمت حوزه هنری اصفهان در عمارت تاریخی سعدی اصفهان برگزار شد.
در این برنامه که در ادامه ویژهبرنامههای حوزه هنری استان اصفهان به مناسبت هفته حماسه و ایثار مردم اصفهان، روز چهارشنبه، 26 آبان در تالار سعدی عمارت تاریخی سعدی برگزار شد، «حسن محمودی» اظهار کرد: من همیشه وقتی داستان کوتاه مینوشتم همه میگفتند حجم آن کم و حوادثش زیاد است و حتی کمکم به این نتیجه رسیدیم که میتواند برشهایی از یک رمان باشد و به مرور احساس کردم داستانهایم بلندتر میشود و دیدم که گویا از اول باید رمان مینوشتم و همه این داستانهای کوتاهی که نوشتم برشهایی از یک رمان بوده که در آینده باید مینوشتم؛ به همین دلیل باتوجه به کارهایی که تاکنون نوشتم و تجربهای که دارم، احساس میکنم نسبت به آن چیزی که باید در داستان کوتاه باشد نفسم بلندتر است و اگر الان به منتقد کار خودم بازگردم، احساس میکنم آن داستانهای کوتاهی که نوشتم، تمرینهایی برای نوشتن کارهای بلندتر بودند. او افزود: اگر تاریخادبیات را مرور کنیم، وقتی ما به عصر جدید وارد شدیم، اگر «یکی بود یکی نبود» اثر جمالزاده و قبل از آن هم «چرندوپرند» دهخدا را درنظر بگیریم که ما وارد یک عصر جدیدی از متن مکتوب شدیم و «اگر یکی بود یکی نبود» را به عنوان مانیفست داستان ایرانی در نظر بگیریم و همین الان آن را بخوانیم متوجه میشویم که نیاز بود و اتفاقا ضرورت امروز هم هست و وقتی داستاننویسانی که همچنان برای ما شاخص بودند؛ مثل بوف کور یا مدیر مدرسه آل احمد یا شازده احتجاب گلشیری را بررسی میکنیم میبینیم که ما با داستان کوتاههایشان اغلب تمرین کوتاهنویسی میکردیم؛ یعنی ما در روزگاری زندگی کرده و ادامه سنتی بودیم که باید به رماننویسی میرسیدیم و بعد که نویسندگان اجتماعیتر شده و شناخت بیشتری پیدا کردند و با سنت قبل ما پیوند پیدا کردند، شاهد رمانهای مدرنتر و طولانیتر شدیم. این نویسنده گفت: قبل از آن در ادبیات کهن شرق یعنی اگر ایران فرهنگی را درنظر بگیریم و خودمان را جزو شرق بهشمار آوریم و به هزار و یک شب نگاه کنیم، آنها متنهای کوتاه بههمپیوستهای بوده است که در کارهای بعضی از نویسندگان مدرن امروز هم دیده میشود و همینطور که جلوتر میآییم و بیهقی را درنظر میگیریم و بعد در نثر عامیانهتر یعنی نثر قابلفهم مردمان مثل کتاب سمک عیار نه با داستانهای کوتاه بلکه با روایتهای بلند روبهرو هستیم.