معادن در اصفهان همیشه وسوسهانگیز بودهاند؛ منابعی غنی که راه ثروتمندشدن را برای خیلی از افراد هموار کردهاند. همینطور شد که پای سرمایهگذاران به شهرها و روستاهای کوچک اما پرظرفیت باز شد تا سهم خود را از این موهبت خدادادی بردارند و بروند و مردم بومی بمانند با شهری و روستایی که تن زخمیاش بدجور توی چشم میزند.قصه کرکس کوه تکرار این حکایت است؛ داستان سرزمینی که حالا زخم بهرهبرداری منابع جایجای تنش را خراشیده و نگرانی دوستداران محیطزیست هم به جایی نرسیده است.
آنطور که در آمار آمده، روزانه حدود 400تریلی سنگ از محدوده کرکس کوه برداشت و از منطقه خارج میشود. برداشتی که ثروت آن به جیب معدنداران میرود؛ اما برای سکنه بومی دستاوردی جز یک کوه زخمی، تهدید منابع طبیعی، تردد غیر بومیها و صدای آزاردهنده ماشینآلات سنگین نداشته است. چشمانداز این میزان برداشت، نابودی کرکس کوه در 10 سال آینده است و حالا دوستداران محیطزیست خواستار نگاهی جدی به این مسئله هستند.