نگاهی به تازهترین کتاب عبدالجبار الرفاعی در جهان عرب؛
«زبان دین» چگونه معنا پیدا میکند؟
کتاب «زبان و زبان دین: چشماندازی به جهان و فضایی برای تنوع فهم و تکثر» نوشتهی عبدالجبار الرفاعی، با تمرکز بر تفاوت «زبان دین» و «زبان دینی» منتشر شد؛ کتابی که مسئلهی معنا و امکان خوانشهای متنوع از متون دینی را بررسی میکند.
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)؛ کتاب «زبان و زبان دین: چشماندازی به جهان و فضایی برای تنوع فهم و تکثر» نوشتهی عبدالجبار الرفاعی، اندیشمند عراقی و پژوهشگر فلسفهی دین، از سوی مرکز مطالعات فلسفهی دین و انتشارات نابو در بغداد منتشر شده است. الرفاعی در این کتاب به یکی از مسائل مهم فلسفهی دین میپردازد: زبان چگونه در سخن گفتن از خدا، امر غیبی و تجربهی دینی معنا تولید میکند و چه تفاوتی میان «زبان دین» و آنچه در طول تاریخ بهعنوان «زبان دینی» شکل گرفته است، وجود دارد؟
بحث دربارهی زبان در نگاه نخست ممکن است موضوعی مربوط به زبانشناسی یا فلسفهی زبان به نظر برسد، اما هنگامی که پای دین به میان میآید، مسئله ابعاد دیگری پیدا میکند. سخن گفتن از امر قدسی، خداوند، جهان غیب و تجربههای معنوی با سخن گفتن دربارهی امور روزمره یکسان نیست. به همین دلیل، مسئلهی زبان دین یکی از موضوعات مهم در فلسفهی دین معاصر به شمار میرود؛ حوزهای که در آن پرسشهایی دربارهی معنای گزارههای دینی، نسبت زبان و واقعیت، امکان سخن گفتن از امر متعالی و نقش استعاره و نماد در زبان دینی مطرح میشود.