تهران و مسکو در حوزههای گوناگون نهتنها رقیب یکدیگر نیستند، بلکه میتوانند به یک همکاری دوجانبه برای مدیریت بسیاری از مسائل دست یابند. سفر قریبالوقوع رئیسجمهوری اسلامی ایران به روسیه میتواند نقطه شروع دورانی جدید باشد. ذوب آهن اصفهان هنوز هم یکی از بزرگترین مجتمعهای صنعتی است که در ایران مستقر شده است. نقطهای برای راهاندازی صنایع سنگین که سابقه آن به پیش از انقلاب اسلامی باز میگردد. راهاندازی ذوب آهن و صنایع مرتبط با آن از جمله خواستههای تاریخی ایران بود که اغلب کشورهای غربی حاضر به پذیرش ساخت آن برای ایران نشدند.
شاید در این میان اگر ایران از فرصت انعطاف بین دو قطب شرق و غرب در دهه 60 میلادی استفاده نمیکرد، ساخت این مجتمع با چند سال تأخیر آغاز میشد؛ اما در کمال تعجب نه همپیمانان غربی رژیم شاه، بلکه این اتحاد جماهیر شوروی بود که بانی توسعه صنایع سنگین در ایران شد. چنین مثالهایی درباره روابط بین دو کشور فراوان است. از نیروگاه اتمی بوشهر تا فروش تجهیزات نظامی و همکاری امنیتی و نظامی در سوریه که فرصت پاکسازی این کشور از تروریستها را فراهم کرد. در این میان شاید سؤال اساسی این باشد که آیا تعارض اساسی بین دو کشور در خصوص ادامه همکاریها و تبدیل آن به یک رابطه توسعهیافته وجود دارد یا برعکس، فضا برای توسعه همکاریها مساعد است؟ واقعیت این است که تاریخ روابط ایران و روسیه بسیار پر فرازونشیب است. برخی در ایران هنوز در حال مرور اتفاقات تاریخی در روابط ایران و روسیه هستند که بسیاری از آنها اتفاقات مثبتی نبوده است. اما باید دید روابط دو کشور امروز در چه شرایطی قرار دارد و آینده این روابط چگونه خواهد بود؟