رویکرد‌های ایجاد شغل سنگ بنای استراتژی‌های اقتصادی با هدف تقویت بازار کار قوی و پویا هستند. این تدابیر برای تحریک فرصت‌های شغلی طراحی شده‌اند و تضمین می‌کنند که افراد به مشاغلی دسترسی داشته باشند که نه تنها ثبات مالی آن‌ها را فراهم می‌کند، بلکه به توسعه شخصی آن‌ها و سلامت کلی اقتصادی یک جامعه نیز کمک کند. از دیدگاه دولت‌ها، اجرای رویکرد‌های اشتغال‌زایی پاسخی به نرخ بالای بیکاری و رکود اقتصادی است. سیاستگذاران با تشویق مشاغل برای استخدام، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها یا حمایت از صنایع با پتانسیل رشد بالا، می‌توانند به طور مستقیم بر چشم‌انداز اشتغال تاثیر بگذارند.
رویکرد‌های ایجاد شغل

باید این نکته را در نظر داشته باشیم که ایجاد شغل در سطوح مختلف حیاتی است. از نظر اقتصادی، اشتغال برای خانواده‌ها درآمد ایجاد می‌کند، تقاضای داخلی برای کالا‌ها و خدمات را احیا می‌کند و رشد کلی را تحریک می‌نماید. از نظر اجتماعی، اشتغال می‌تواند بهبود اجتماعی و رفاه ایند. به عنوان مثال، در کشور هلند در شهر‌های بزرگ (آمستردام، روتردام، لاهه، اوترخت) با به‌کارگیری سیاست‌ها و راهکار‌های محلی به کمک شهرداری‌ها توانستند برای مهاجران شغل ایجاد کنند.

رویکرد کارآفرینی: راه پنجم برای ایجاد شغل، تحریک فعالیت کارآفرینی در اقتصاد است که فرآیند ایجاد و توسعه کسب‌وکار‌ها یا سرمایه‌گذاری‌های جدید است، که با استفاده از سیاست‌های کارآفرینی انجام می‌شود و شامل تسهیل یا تقویت اکوسیستم کارآفرینی توسط دولت‌هاست. این رویکرد می‌تواند تعداد و کیفیت کارآفرینان، استارت‌آپ‌ها و بنگاه‌های کوچک و متوسط را افزایش دهد و مشاغل پویا‌تری را در اقتصاد ایجاد کند. با‌این‌حال، این سیاست‌ها دارای محدودیت‌هایی مانند عدم قطعیت، شکست، رقابت یا عوامل خارجی هستند. باید این موضوع را در نظر داشته باشیم که توانمندسازی کارآفرینان برای رشد پایدار و فراگیر بسیار بااهمیت است. آن‌ها به نوآوری و رقابت در بازار‌های جهانی کمک می‌کنند. آن‌ها همچنین در انتقال اقتصاد‌ها به آینده دیجیتال و پایدار نقش اساسی دارند. به همین دلیل است که سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) با کشور‌های مختلف مشارکت می‌کند تا سیاست‌هایی را تدوین کنند که تاب‌آوری SME‌ها و کارآفرینان را تقویت کند.

علیرضا محفوظی / دانش‌آموخته دکتری کارآفرینی بین‌الملل