ا چند روز دیگر بزرگترین اتفاق سینمایی سال آغاز و نمایش آثار چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر در سراسر کشور شروع میشود.اگرچه این انتظار وجود داشت که چهلمین دوره این رویداد سینمایی، با شکوه بیشتری همراه باشد، متأسفانه کرونا و استقرار تیم جدید سینمایی، اجازه هرگونه برنامهریزی مدون برای رسیدن به این شکوهمندی را از جشنواره این دوره گرفت.
تنوع آثار به نسبت ادوار گذشته، حداقل روی کاغذ، اشتیاق چندانی را برای مخاطبان ایجاد نمیکند و آن تنور گرمی که هرساله، جشنواره در این روزها، برای رسانهها و مخاطبان خود به وجود میآورد، در این دوره چندان احساس نمیشود.
فارغ از این اتفاق که میتوان با مهندسی تولیدات یک سال اخیر سینمایی، به آسیبشناسی آن رسید، عدمبرنامهریزیهای لازم برای شکوه بیشتر جشنواره چهلم، نتوانست خلأ آثار مهم را بپوشاند. چنانکه در ماجرای انتخاب خانه جشنواره مشاهده کردیم، میزان نبود برنامهریزی هوشمندانه، بسیار بیشتر از آنچه بود که تصور میشد.
این شرایط سبب شد تا گزاره کوچکسازی جشنواره، باز هم به ذهنها خطور کند. سیاستی که حداقل طی پنج سال گذشته، بهشکلی موشکافانه جلو برود و سبب شده تا جشنواره فیلم فجر، دیگر آن حرارت دهههای خود را نداشته و مانند بسیاری از برنامههای فرهنگی کشور، به یک عادت روتین و سالانهای تبدیل شود که بدون جریانسازی چندانی، تنها محلی برای نمایش 22 فیلم جدید سینمایی باشد.
این تهدید، بیشتر متوجه پایتخت است و کلانشهری مانند اصفهان میتواند با برخی ابتکارها، قدرت عمل را در دست بگیرد و از این تهدید، یک فرصت بسازد تا همچنان که فاصله خود در بخش اکران معمول سینماها را با تهران کم کند، در زمینه جشنواره نیز به نرم و آمار پایتخت نزدیکتر شود؛ امکانی که با یک برنامهریزی درست و کمی تلاش در زمینه اکران، تعدد سالن، برگزاری نشستها، تبلیغات مناسب و حضور فعالانهتر در بخش آرای مردمی، قابل تحقق خواهد بود.