به گزارش خبرآنلاین روزنامه خراسان نوشت: مذاکرهکنندگان کنونی که خود از فرماندهان میدانی در طول جنگ بودند، نیازمند جدیت عرصه نظامی در خلیج فارس هستند. آن ها باید برای مذاکرات خود ابزار و اهرم قوی داشته باشند.
مهم ترین ابزار هم تنگه هرمز است. حال اگر دشمن بخواهد تنگه را باز کند و نیروهای نظامی ما برخورد و شلیک نداشته باشند، مذاکره کننده درباره چه چیزی باید مذاکره کند؟ البته این به معنای معامله بر سر تنگه نیست؛ چراکه نظم قبلی دیگر تمام شده و مسئله مذاکرهکنندگان ایران صرفا تعداد تردد به اندازه قبل اما با قواعد ایرانی خواهد بود. پس ضربه به دشمن، بخشی از مسئله مذاکره است.
اما مذاکرهکنندگان نیازمند شلیک به محاصره دریایی هم هستند تا موفقیت مذاکرات بیشتر بشود؛ چراکه وقتی محاصره پابرجاست، دشمن آن را پای میز به عنوان یک کارت مورد استفادهن میکند، اوست که عقب میکشد و حمله متقابلی نمیکند. یعنی او شروع میکند اما ما تمام میکنیم و او مجبور به کوتاه آمدن میشود.
اگر مذاکرات دست نظامیان را بسته بود، اصلا حملات موشکی با این سطح بالا انجام نمیشد و قبل از آن متوقف میشد. اما این آمریکاییها هستند که به نظامیان خود گفتهاند که تنش را از سطح مشخصی بالاتر نبرند. یعنی مذاکرات اتفاقا دست آمریکا را در سطح مشخصی از تنش بسته است. البته ممکن است این قاعده در آینده نقض شود اما مسئله این است که کسی از تیم مذاکرهکننده در حال حاضر مانع پاسخ گرم به دشمن نیست. اتفاقا مشوق این اتفاق است تا بتواند پای میز مذاکره به دشمن فشار بیشتری وارد کند.
