روابط ایران و ونزوئلا سالهاست ادامه دارد و اوج این تعاملات به زمان هوگو چاوز رئیس جمهور پیشین ونزوئلا و محمود احمدینژاد، رئیس دولت نهم و دهم ایران با عنوان متحدان اصلی در مقابله با امپریالیسم آمریکا باز میگردد. رویکردی که در دولتهای یازدهم و دوازدهم نیز با کمی افت و البته در قالب بستن قراردادهای نفتی و بده بستانهای تجاری ادامه داشت و هم اکنون با سیاست دولت سیزدهم ایران نیز همخوانی دارد.
تا جایی که در اولین دیدار فلیکس پلاسنسیا گونسالس، وزیرر امور خارجه این کشور با همتای ایرانیاش حسین امیرعبدالهیان در روز 26 مهرماه در تهران بر تحکیم این روابط تأکید و قرار شد دو کشور به منظور بسط این تعاملات سند یک قرارداد 20 ساله را در زمینههای فنی، اقتصادی، تجاری، علمی، فناوری، معدن و انرژی طی ماههای آینده و با حضور نیکلاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا در تهران به امضاء برسانند. آنچه که سید ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور کشورمان نیز در دیدار وزیر امور خارجه ونزوئلا به آن اشاره کرد و گفت: «آمریکای لاتین بخصوص ونزوئلا جزو اولویتهای دیپلماسی اقتصادی جمهوری اسلامی ایران است و ما مصمم هستیم روابط خود را با این کشورها توسعه دهیم.» حال این سؤال مطرح است که آیا دو کشور ایران و ونزوئلا زمینه و زیرساختهای لازم به منظور تعاملات گسترده با یکدیگر در قالب یک توافقنامه 20 ساله را دارند؟ پرسشی که مهدی مطهرنیا، کارشناس حوزه بین الملل در گفت و گو با «اصفهان زیبا آنلاین» به آن پاسخ داد و به بررسی ظرفیت ایران در همکاری و رابطه با کشورهای آمریکای لاتین پرداخت.