رهبر شهید انقلاب، برخلاف بسیاری از روحانیون پیش و پس از خود، همواره عنوان میکردند که انسانهای آزاده با هر منش و رویکردی باید در کنار یکدیگر برای رسیدن به آرمانهای والای انسانی تلاش کنند.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه فرهیختگان نوشت: پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷ تنها نتیجه تغییر در شیوه تولید و آنچه چپها بهعنوان «ماتریالیسم تاریخی» از آن یاد میکنند، نبود. براساس این نظریه، شیوه تولید در زندگی مادی، زیربنای خصوصیات سیاسی، حقوقی، اجتماعی و فرهنگی زندگی انسانهاست و آگاهی فیالذاته مسیر زیست آدمی را بهخودی خود تغییر نمیدهد و این زندگی اجتماعی آنهاست که آگاهیشان را تعیین میکند. بر این اساس، افراد در کار تولید اجتماعی وارد روابط معینی میشوند که اجتنابناپذیر و فارغ از اراده و خواست آنهاست. این روابط تولیدی با سفکری مارکسیستها و نویسندههای چپگرا را درهمشکست و مسیر را برای بازگشت به هویت دینی هموار کرد. به همین خاطر، سوای نقدها، آلاحمد در نگاه امام خامنهای همواره از جایگاهی ممتاز برخوردار بود و هیچگاه از مدار توجه رهبر جمهوری اسلامی ایران دور نماند. واژه روشنفکر در منظومه فکری رهبر عظیمالشأن مفهوم والایی داشت. ایشان روشنفکر را فردی میدانستند که در جامعه جاهلی، آگاهیهای لازم را به مردم میدهد و آنها را به سمت راهی نو میکشاند و اگر حرکتی در جامعه آغاز شده است، با طرح آن آگاهیها، به آن عمق میبخشند. بر همین اساس، جلال مصداق بارز «روشنفکر درستوحسابی» بود. اگر بخواهیم نگاه ویژه رهبر شهید به نویسندگان و روشنفکران را مورد بررسی جامع و دقیق قرار دهیم باید به فکر جمعآوری مجلدهایی چندگانه بیفتیم، اما این بحث، یعنی بیان نظرات ایشان در باب چهرههایی نظیر شریعتی و جلال میتواند راهگشا باشد و در حکم مقدمه به کار بیاید.