به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، شاید سختترین بخش تربیت نوجوان، همان ساعاتی باشد که او تنهاست. بدون نظارت، بدون پیامک زدن از سر اجبار، بدون ترس از جریمه. در این خلوت است که شخصیت واقعی او خودش را نشان میدهد.
بنابر روایت فارس، مشاور خانواده، دکتر محمدحسین شاهآبادی در گفتگویی که اخیراً انجام شده، از جایی حرف میزند که کمتر کسی حرف میزند: از تفاوت «قانون» با «فرهنگ»، از جریمههایی که نوجوان خودش برای خودش تعیین میکند، و از «پدری» که هم دوستش دارند و هم از او حساب میبرند.
فراری که در نبود شما شروع میشود
خیلی از پدر و مادرها فکر میکنند اگر قانون بگذارند، مشکل حل میشود. «تا هجده سالگی گوشی نداری»، «بعد از ساعت ده شب کسی از خونه بیرون نمیره»، «تا تکالیف تمام نشده، هیچ چیزی نیست». شاهآبادی اما نظر دیگری دارد.
او معتقد است قانون به تنهایی نه تنها کمکی نمیکند، گاهی آسیب میزند.: «چهارچوب را باید مشخص کرد، ولی بیشتر از مشخص کردنgn:justify”>تقریباً همه دستشان را بلند کردند. ولی این دانستن، خیال را راحت نمیکند. بدترین کار این است که شما بدانی بچهات خطا میکند و فقط تماشا کنی. یا با جاسوسی کردن، اعتماد را از بین ببری.»
شاید سادهترین جمعبندی حرفهای حسین شاهآبادی در یک جمله باشد: «از پدر و مادری که فقط «قانون» میگذارند یا فقط «رفیق» هستند، عبور کنید.»
مدل سوم، چیزی نیست جز ساختنِ یک «فرهنگ» در خانه. فرهنگی که در آن نوجوان حتی در تنهایی خودش هم میداند چرا پشت چراغ قرمز بایستد. حتی وقتی دوربینی نیست. حتی وقتی کسی نظارت نمیکند.
این را شاهآبادی خیلی ساده و روایی میگوید: «نمیشود با چراغ قرمز و جریمه، فرهنگ رانندگی درست کرد. فرهنگ وقتی درست میشود که نوجوان از درون خودش به این نتیجه برسد که حتی وقتی پلیس نیست، پشت چراغ قرمز بایستد. تربیت یعنی همین.»