به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، پاسخ به سؤالِ یک پرسشگر از مرکز ملی پاسخگوئی به سوالات دینی ارائه شده است:
پرسش :
رابطه من و فرزندم خوب نیست. احساس میکنم نه من حرف او را میفهمم و نه او حرف مرا؛ چکار کنم تا بتوانم ارتباطی سازنده و صمیمانه با او داشته باشم؟
پاسخ:
یکی از چالشهای والدین در برخی خانوادههای امروزی، برقراری ارتباطی مؤثر، سازنده و پویا با فرزندان است. این مهم فراتر از محبت و خیرخواهی صرف، نیازمند کسب مهارتهای ارتباطی خاصی است که با شناخت نیازهای روانی و رشدی فرزندان همراه باشد. در این نوشتار به مجموعهای از نکات کاربردی اشاره میشود که توجه و کاربست آنها میتواند زمینهساز ارتباطی صمیمانه، احترامآمیز و پایدار میان والدین و فرزندان گردد.
1. پرهیز از ملامتگری در برابر خطاها
فرزندان در برهههای مختلف رش؛ قم: اسلامی، 1404 ق، ص ۸۱.
2. علیاکبر سبزیان؛ زندگی به سبک روحالله؛ مشهد: الشمس، 1389 ش، ص ۴۹.
3. کیت کلی؛ بزرگکردن نوجوان؛ ترجمۀ فرزانه نوری؛ تهران: نشر نواندیش، ۱۳۸۹ ش، ص ۳۶ ـ ۴۱.
4. محمد محمدی ریشهری؛ حکمتنامه جوان؛ قم: دارالحدیث، ۱۳۸۹ ش، ص ۸۰.
5. حسین بستان؛ اسلام و جامعهشناسی خانواده؛ قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، ۱۳۸۳ ش، ص ۱۰۰.
6. اون هارجی و دیگران؛ مهارتهای اجتماعی در ارتباط میانفردی؛ ترجمۀ خشایار بیگی و مهرداد فیروزبخت؛ تهران: نشر رشد، ۱۳۸۴ ش، ص ۲۷۴.
7. علیاکبر سبزیان؛ زندگی به سبک روحالله؛ ص 64.
8. جی مکگرا؛ پرکردن شکاف؛ ترجمۀ مهدی قراچهداغی؛ تهران: آسیم، 1387 ش، ص 38.