16 ژانویه 2016(بهمن 94) بود که بیانیهای مشترک مابین ایران و چین و با حضور رئیسجمهور چین در تهران صادر شد؛ آنچه بر پایه مشارکتی استراتژیک و یک برنامه جامع راهبردی شکل گرفت؛ توافقی گسترده که از همان زمان تا به امروز ایران و چین را آماده یک همکاری 25ساله کرد و رسمی شدن آن اما پنج سال به طول انجامید. سرانجام در روز هفتم فروردین سال جاری توافقی که رهبر معظم انقلاب نیز در دیدار با «شی جین پینگ» آن را درست، حکمتآمیز و کاملا منطقی عنوان کرده بودند، در قالب یک سند جامع همکاری رونمایی شد و به امضای وزرای امور خارجه دو کشور در تهران رسید.
بر اساس این سند، دو طرف قرارداد باید در راستای اهداف دوجانبه سیاسی، راهبردی، اقتصادی و فرهنگی بکوشند و طی این بازه زمانی بستر مناسبی را بهمنظور توسعه عرصههای صنعت، انرژی و فناوری هر دو کشور به وجود آورند؛ بااینحال این سند راهبردی که ازنظر مقامات کشورمان الزامی و پرفایده و به عقیده تحلیلگران و صاحبنظران حوزه بینالملل نیز با اجرایی شدن آن شرایط اقتصادی، نظامی و امنیتی دو کشور بهخصوص ایران را قدرتمندتر از گذشته خواهد کرد، ابهامها و پرسشهای بسیاری را در دل خود دارد؛ موضوعهایی همچون چرایی عدم انتشار مفاد آن و اینکه چین این ابرقدرت جهانی ارتباط با ایران را در شرایطی پذیرفته است که کشورمان با فضایی تحت پوشش تحریمهای حداکثری سروکله میزند؛ موضوعهایی که «اصفهان زیبا» در بررسی آنها با منصور حقیقتپور، کارشناس مسائل استراتژیک، نماینده دوره نهم مجلس شورای اسلامی و مشاور علی لاریجانی ازجمله مقامات مسئول این قرارداد و قاسم محبعلی، تحلیلگر ارشد مسائل بینالملل و مدیرکل پیشین خاورمیانه وزارت امور خارجه بحث و گفتوگو کرد.