ابعاد روانشناختی قدردانی در گفتوگو با محمد حیدرپور؛
دعوت دیگران در تعهد به هنجارهای اجتماعی
عدمتقارن در شروط، هنجارهای ابراز، و ارزشمندی آنها برای روابط انسانی نامتقارناند. شروطی که بر حسب آنها قدردانی و رنجش مناسباند، متقارن نیستند: برای استحقاق قدردانی، تبحر اولیه فاعل در ساحت مدنظر کافی است اما برای استحقاق رنجش، قابلیت جامع او نیاز است.
سرویس دینواندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – رضا دستجردی: «روانشناسی اخلاقی قدردانی» بهقلم رابرت رابرتس و دنیل تلک با ترجمه محمد حیدرپور و یاسر پوراسماعیل از تازههای مجموعه «از منظر اخلاقی» انتشارات کرگدن است. مولفان بر این باورند که در زندگی روزمره و حرفهای، شاهد ابراز قدردانیهای فراوانی هستیم. بیشتر دستاوردهای ما با کمک دیگران حاصل میشود و ما برای خیرخواهی دیگران ارزش قائلایم و وقتی دریافتکنندۀ آن هستیم، پاسخ عاطفی ما اغلب قدردانی است. رابرتس . تلک با این مقدمه، پرسشهایی مطرح میکنند از این قرار که آیا با این وجود، ملزم به جبران خیرخواهی دیگران در قالب قدردانی هستیم؟ اگر هستیم، دِین ما به آنان چگونه دِینی است؟ آیا قدردانی کردن مستلزم این است که فردِ خیرخواه درواقع قصد داشته باشد به من سود برساند؟ آیا تفاوتی بین احساس قدردانی و کنش ناشی از قدردانی وجود دارد؟ آیا پیششرط قدردان بودن من از دیگری این است که به او احترام بگذارم؟ آیا ما نوع خاصی از قدردانی را به کسانی که هویت ما را شکل دادهاند مدیونایم؟ کتاب برخی از جدیدترین تحقیقات را در مورد قدردانی، از حوزههایی چون فلسفه و علوم ذهنی و روانشناسی، در مقابل خواننده قرار میدهد. از محمد حیدرپور استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه ادیان و مذاهب، پیشتر ترجمه کتاب «هیوم؛ راهنمایی برای سرگشتگان» نیز به چاپ رسیده است.