۱۰ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۳:۲۰
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دعا شکلی مهم از فرهنگ عبادت خداوند، آیینی مهم از آیینهای مذهبی و رابطه پویا و پایا میان انسان (در مقام مخلوق و بنده) با خالق (در مقام خداوند و رب) است. دعا، آنگونه که قرآن بیان میکند، خداوند را در همه حال و در همه موقعیتها، وضعیتها، زمانها و مکانها در دسترس انسان قرار میدهد. دعا در قرآن در حکم رابطه بیواسطه و بدون میانجی میان «من» (بهعنوان بنده خداوند) و «او» (بهعنوان خداوند من) است؛ این رابطه من و او در دعا بهصورت مستمر و سیال شکلی معنوی، اخلاقی و عاطفی از احساس وابستگی و تعلق به خداوند را در بنده ایجاد و بندگی او را نسبت به خداوند بازتولید میکند.
بنابر روایت ایکنا، به این معنا، دعای قرآنی که سرمشق تنظیم دعای اسلامی و شیعی قرار گرفته و بهویژه در دعاهای ماه رمضان سرلوحه آغاز و انجام آیین معنوی، اخلاقی و عبادی روزهداری است، هموارکننده یک مسیر اگزیستانسیالیستی، الاهیاتی و عرفانی برای همه باورمندان به دین خدا و نیز همه دعاورزان (دعاکنندگان و دعاخوانانی) است که خواهان بهرهمندی از فرهنگ دینی از نوع قرآنی آن هستند. به این معنا، اگر از منظر اجتماعی نگاه کنیم، جریان، سازوکار، نتایج و مواهب دعای قرآنی بهطرزی عادلانه، منصفانه، مدنی و به اصطلاح دموکراتیک، شامل همه مردمان دینورز میشود، فارغ از وجهه طبقاتی، پایگاه و پرستیژ اجتماعی، میزان سرمایه فرهنگی و اقتصادی و کمیت و کیفیت قدرت سیاسی که این مردمان دارند.
در ماهیت و جریانسازی دعای قرآنی آمده است که هر زمان بندگان، خداوند را بخوانند، او به آنان نزدیک است، درخواست بنده را میشنود و بنده را پاسخ میدهد. «وَ إِذَا سَأَلَکَ عِبَادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیبٌ أُجِیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ…»، بنابراین، در قرآن حتی شکل و محتوای دعا نیز صورتبندی شده است تا انسان از آن نقطه عزیمت که قرآن تعیین کرده، مسیر بندگی و در حقیقت، دینورزیاش را به سمت خواندن خداوند شکل دهد.