گاهی وقت ها دست خودت نیست؛ بدون اینکه بخواهی قهر می کنی، بدون اینکه فکر کنی قهر می کنی، اگر چیزی دلخواهت نباشد قهر می کنی و اینقدر این کار را ادامه می دهی تا درونت آرام شود. حالا فرقی نمی کند به آن چیزی که می خواستی رسیده باشی یا نه. مهم این است که یک جوری مخالفت خود را اعلام کنی. قهر طبیعی است اما به شرطی که در حد طبیعی و منطقی باشد، نه مثل تو که این روزها مرزها را برداشته ای و سر هر مسأله کوچکی قهر می کنی. به قهر معتاد شده ای، کلافه ات کرده، هیچ جوری هم دست از سرت بر نمی دارد. شاید تو هم از سر او دست بر نمی داری؛ نه؟! وقتی از دست یک نفر ناراحت هستیم، وقتی یک نفر ما را رنجانده، وقتی توقع انجام یک کار یا رفتاری را از کسی داریم یا نداریم یا وقتی کسی به ما توهین می کند یا حتی دوست داریم جلب توجه کنیم، قهر را انتخاب می کنیم. مثلا اگر خواسته های ما مورد توجه دیگران قرار نگرفته باشد و بخواهیم به آن دست پیدا کنیم قهر می کنیم. این مدل قهر کردن آدم را یاد بچگی هایش می اندازد؛ زمانی که می خواستیم به مادرمان بگوییم این غذا را دوست نداریم قهر می کردیم!
چه افرادی
بیشتر قهر می کنند؟
آدم هایی که زیادی از دیگران توقع دارند، آدم هایی که نمی توانند درست احساسات و عواطف خود را ابراز کنند، افرادی که نمی توانند می شوند.خیلی از شما شاید تجربه هجوم افکار منفی و خیال بافی را در قهر دارید و این اضطراب های دوران قهر برایتان نا آشنا نیست اما با این حال در سال های اخیر به نظر می رسد افراد بیشتر به این شرایط تن می دهند که کم حوصلگی و بی ارزش شدن روابط می تواند از جمله دلایل آن باشد.
و اما نکته امروز
قهر در دین ما، حتی در فرهنگ و عرف ما امری مذموم است. حضرت محمد(ص) می فرماید: «هر دو مسلمانی که از یکدیگر قهر کنند و سه روز بر آن حال بمانند و با هم آشتی نکنند از اسلام بیرون روند و میان آنها پیوند و دوستی دینی نخواهد بود. پس هر کدام که به [اصلاح رابطه و] سخن گفتن پیشی گیرد او در روز حساب زودتر به بهشت می رود.» نظر مشاوران خانواده نیز موید همین دیدگاه است.روان شناسان معتقدند که قهر کردن به هر بهانه، نشان دهنده شخصیت ضعیف فرد است. پس بهتر است اگر اهل قهر کردن هستید، به جای نسبت دادن دلیل آن به دیگران، در درون خودتان آن را درمان کنید. خودتان را بشناسید و ببینید چه شخصیتی دارید و چرا برای به کرسی نشاندن حرفتان ناچار به قهر کردن هستید.
راضیه کتابچی