قاسم پورحسن گفت:ملاصدرا در تلفیق توفیقاتی داشت، تردیدی نیست، همچنان که ابنسینا و سهروردی دستاوردهای مهمی در باب اشراق داشتند. اما تلقی من این است که در ملاصدرا ما جایگزینپذیری عقل را میبینیم، درحالیکه در فلسفه، عقل جایگزینناپذیر است. اگر براهین عقلی را کنار بگذاریم، این دیگر فلسفه نیست.
قاسم پورحسن گفت:ملاصدرا در تلفیق توفیقاتی داشت، تردیدی نیست، همچنان که ابنسینا و سهروردی دستاوردهای مهمی در باب اشراق داشتند. اما تلقی من این است که در ملاصدرا ما جایگزینپذیری عقل را میبینیم، درحالیکه در فلسفه، عقل جایگزینناپذیر است. اگر براهین عقلی را کنار بگذاریم، این دیگر فلسفه نیست.
سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- قاسم پورحسن، استاد دانشگاه علامه طباطبایی؛ تقریباً در عمدۀ آثارم و بهطور خاص در کتاب «ابن سینا و خرد ایرانی»، اهمیت میراث فکری ایران را به تفصیل بیان و بر روی این نکته تأکید کردم که چرا از اعتناء به سنت خویش غفلت ورزیدهایم. زمانی که سهروردی در سال پانصد و شصت و دو، در سیزدهسالگی (دوازده و نیمسالگی) به مراغه آمد، مجدالدین ابوالفضل عبدالرزاق جیلی، استاد برجستۀ مدرسۀ فلسفی مراغه بود. در میان تمام مدارس در مراغه، مدرسۀ معروفی به نام مجاهدیه وجود داشت که سهروردی و فخر رازی ازجمله شاگردان مهم مجدالدین جیلی در این مدرسه بودند و امروزه کمتر از مکتب مراغه علیرغم نتایج درخشان آن تا دورۀ خواجه نصیر سخن میگوییم.
