قدمت چندین و چند ساله دارد؛ شاید بیش از 50 سال. آیین عزاداری در برخی از روستاهای حواشی اصفهان مثل «باغملک» و «اراضی»، «بارچان»، «اسدآباد» و «دهسرخ»، «کوشکچه» و… چندین و چند سال است که برگزار میشود و سینه به سینه از این نسل به آن نسل منتقل شده. روستاییان از زمانی که به یاد میآورند در روزهای تاسوعا و عاشورا نذری پختهاند و به منظور پاسداشت یاد «امام حسین» (ع) میزبان آدمهای مختلف از شهرهای دیگر شدهاند و شانه به شانه یکدیگر عزاداری کردهاند. تا همین دو سال پیش، ظهرهای تاسوعا و عاشورا کمتر خانهای را در این روستاها میشد یافت که درهایشان را به روی عزادارن نگشوده باشند و با دود کردن اسفند و سبز کردن سبزه پذیرای آنها نباشند.
بوی غذای نذری که از صبح زود خانمهای روستا بار میگذاشتند همه حجم روستا را پر میکرد و مهمانها نزدیک به ظهر یکی یکی سر و کله شان پیدا میشد. عزاداران هم از همان ساعات ابتدایی روز دور هم جمع میشدند و دسته و علم به پا میکردند و زنجیر زنان دور روستا میچرخیدند تا ادای دینی کنند به سالار شهیدان. میانه ظهر، زمانی که خورشید به وسط آسمان میرسید کم کم سر و کله مهمانان که معمولا دسته عزادارانی از روستای همجوار بودند پیدا میشد. دو گروه عزادار رو به روی همدیگر قرار میگرفتند و با قرائت متنی به یکدیگر «سلام» میدادند و سپس همراه هم به سمت حسینه روستای میزبان حرکت میکردند و آنجا نیز به عزاداری میپرداختند. ظهر و بعد از اقامه نماز، مردها به خانه میرفتند و طبقهای غذای نذری را بر سر میگذاشتند و به سمت حسینه روانه میشدند تا از عزادارنی که از نقاط مختلف به آنجا آمدهاند پذیرایی کنند. در خانهها هم به روی عزاداران باز بود و اهالی خانه پذیرای زنهای غریبهای میشدند که برای شرکت در این آیین راهی روستا شده بودند.