بارها در همین صفحه از هوش مصنوعی نوشتهایم؛ از مزیتهایش گفتهایم، از دردسرهایش برای حافظه و حتی از اینکه چطور آرامآرام شیوه نوشتن ما را عوض میکند.
بارها در همین صفحه از هوش مصنوعی نوشتهایم؛ از مزیتهایش گفتهایم، از دردسرهایش برای حافظه و حتی از اینکه چطور آرامآرام شیوه نوشتن ما را عوض میکند. اما ترجمان به تازگی از یک زاویه متفاوت به ماجرا نگاه کرده و ما را با یک پرسش بنیادی روبهرو میکند اینکه اگر نوشتن، صرفاً ردیف کردن کلمات نباشد و بخشی از خود فرایند فکر کردن باشد، پس وقتی کارِ نوشتن را به هوش مصنوعی واگذار میکنیم، چه چیزی را در واقع از دست دادهایم؟
