به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حجت الاسلام سید محمد باقر علوی تهرانی در مراسم عزاداری مسجد امیر با بیان روایتی از امام محمد باقر (ع) گفت: امام باقر فرمودند: هر کس که دینداری کند خدا را بهوسیلۀ عبادتی که خود را در آن به زحمت بیفکند؛ ولی امام [تعیینشده] از جانب خداوند برای او نباشد، زحمتش مورد قبول واقع نشده و خود او نیز گمراه و سرگردان است؛ و خداوند اعمال او را دشمن میدارد.
یعنی اگر کسی ابوحنیفه را امام خود قرار داد و با امیرالمؤمنین و اولاد معصوم ایشان کاری نداشت هیچ عملی را از او قبول نمیکنند. چنین آدمی در تمام عمر عبادت خدا را کرده و خودش را به زحمت انداخته ولی با این حال گمراه و سرگردان است؛ و خداوند نیز دشمن اعمال این آدم است. این بیان مبارک سند قرآنی هم دارد؛ و آن داستان إبلیس است. إبلیس شش هزار سال خدا را عبادت کرد؛ اما از سجدۀ بر آدم خودداری نمود. خداوند هم او را از جایگاه مقربان بیرون راند. پس اینطور نیست که تصور کنید بدون امامت میشود کاری کرد. اولین کسی که در نظام خلقت بندگی بدون حجت خدا را خواست إبلیس بودنید اطاعت از امام زمان، همان اطاعت از خدا و رسول است.
سؤال من از شما این است: خواستۀ امام زمان از من و شما چیست؛ که باید آن را اطاعت کنیم؟ نماز بخوانیم؟ این را که خدا از ما خواسته است! اینکه اهلبیت را دوست بداریم؟ این را هم که رسول خدا از ما خواسته است! اینها چه ارتباطی با امر امام زمان دارد؟ پس امر این آقایی که اطاعتش واجب است چیست؟
آن بحثی که ما قبلا مطرح کردیم مبنی بر اینکه در مسئلۀ امامت دو مقولۀ «خواستۀ دل ما» و «تکلیف ما» وجود دارد همین است. تکلیف یعنی اینکه من بدانم خواستۀ امام زمان از من چیست؟ خب این بد است که ما ندانیم امام زمان از ما چه میخواهد! این ناشی از کمکاری و عدم معرفت است. به پایینتر از این حدی که امام صادق در حدیث مذکور مشخص کرده است، دیگر شناخت نمیگویند.
منبع:مهر