فیلم «شکاف»، در برهوت اکران این روزها شاید «قابل دیدن» باشد، اما بعید است که «قابل دفاع» هم محسوب شود.
سوره سینما – حسین ساعیمنش : اگر بعد از تماشای چند فیلم از سری فیلمهای پرتنش خانوادگی به تماشای «شکاف» رفته باشیم، احتمالا آن را یکی از کپیکاریهای بدلی دستدوم خواهیم دانست که کلیشههای این نوع آثار را میگیرد و نه آنها را میشکند و نه ارتقایشان میدهد و در نتیجه خودش تبدیل به یک اثر کلیشهای میشود؛ اما اگر دو هفته متوالی گذشته را به تماشای شاهکارهای بیمانندی همچون «چهارشنبه خون به پا میشود» و «این سیب هم برای تو» اختصاص داده باشیم و بعد به سراغ «شکاف»رفته باشیم، این فیلم از این جهت که به ما توهین نمیکند و سعی در منتقل کردن بلاهت کاراکترها به مخاطب ندارد، میتواند واجد ارزش باشد. حداقل مخاطب موقع تماشای فیلم خسته نمیشود و حوصلهاش سر نمیرود، به آدمها و دیالوگهایشان هم نمیخندد، وارد ماجرا میشود و تا انتها آن را دنبال میکند. شاید بگوییم اینها ملزومات اولیه یک فیلم سینمایی است و حضورشان ضروری است و بهخودیخود ارزش نیستند و در نتیجه نباید نقطه قوتی برای فیلم به شمار بیایند. بله، درست است. اما نه برای کسی که دو هفته طلایی را با آثار ذکرشده گذرانده. شاید او قضیه را جور دیگری ببیند: بالاخره آدمهایی که سر هم داد میزنند و با هم دعوا میکنند نسبت به آدمهایی که معلوم نیست چه میخواهند و چه میکنند، دیدنیترند!
