به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، سالها فضای سیاسی کشور تحت تاثیر مغلطهای مهلک بود که قدرت موشکی را مزاحم دیپلماسی معرفی میکرد. دولتهای یازدهم و دوازدهم با اتکا به یک رمانتیسیسم سیاسی، تصور میکردند با بتنریزی در قلب توانمندیهای کشور میتوانند لبخند دشمن را بخرند. اما تاریخ، بیرحمتر از آن بود که این سادهانگاری را بیپاسخ بگذارد. خروج آمریکا از برجام ثابت کرد که توافق بدون پشتوانه میدان، تنها ورقپارهای است که با یک توئیت به زبالهدان تاریخ میرود.
امروز، ما از آن فضای مسموم عبور کردهایم. اگر امروز عباس عراقچی با صلابت از حقوق ملت سخن میگوید، نه به پشتوانه وعدههای میانتهی غرب، بلکه با اتکا به قدرتی است که دشمن را در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه به زانو درآورد. دیپلماسی امروز ایران، نه یک خواهش اداری، بلکه ترجمه سیاسی قدرت نظامی است. هماهنگی کنونی نشان میدهد که ما آموختهایم مذاکره، ادامه جنگ است با وسایلی دیگر؛ و کسی که در میدان دستش خالی باشد، بر سر میز مذاکره تنها میتواند متن تسلیم خود را امضا کند.
خرمشهر ۴ مترجم صادق دیپلماسی