
به گزارش مجله خبری نگار، شاید این طور معمول باشد که قدر و قیمت خانهها به موقعیت جغرافیایی، مترمربع، معمار و نوع مصالحشان است، اما هستند خانههایی که ارج و ارزششان، به نام و اعتبار صاحبانشان است؛ خانههایی با آجرهای خشتی قزاقی، تو در تو، با حوض و باغچهای به میان که اتفاقا خیلی هم بلند بالا نیستند. آن هم، جایی در مرکز یا حتی خیلی پایینتر از مرکز شهر، وسط کلی تراکم و کوچههایی تنگ که بینشان برای آدم چارهای جز آشتی کردن با خود یا دیگری، نمیماند؛ خانهای مثل «خانه قصه» که سند و بنچاقش کمی پیش از این به نام آقای نویسنده معاصر «هوشنگ مرادی کرمانی» بوده و حالا در تملک شهرداری و در اجاره ۱۰ ساله «بهروز مرباغی»، معمار و سرمایهگذارو البته عاشق طهران است. یک نیمروز اردیبهشت ماهی که مرمت خانه قصه رو به پایان است، مهمان ناخوانده آن میشویم.
