به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، علی بن محمد بن علی بن موسی الرضا (ع) روز ۱۵ ذیالحجه سال ۲۱۲ هجری قمری متولد شد. ایشان به عنوان دهمین امام مسلمانان با القاب هادی و علی النقی شناخته میشود و سهم زیادی در مبارزه با انحرافات فرقهای یهود و منافقان که تلاش میکردند مسیر دین را از زمان پیامبر (ص) تا آنروز منحرف کنند، ایفا کرد.
سوم رجب سال ۲۵۴ هجری قمری هم سالروز میلاد امام هادی (ع) است که بنا داریم به اینمناسبت یکی از روایات مربوط به سیره اخلاقی ایشان را مرور کنیم.
پیشتر بهمناسبت شهادت امام هادی (ع) مطلبی را منتشر کردیم که در پیوند زیر قابل دسترسی و مطالعه است:
* «امام هادی (ع) دستور لعن، قتل و بردن آبروی چهکسانی را صادر کرد؟»
اما حکایتی که بنا داریم امروز در سالروز میلاد امام علی النقی (ع) مرور کنیم، روایتی است که زندهیاد آیتالله سیدعبدالله فاطمینیا در یکی از منبرهای اخلاقی خود روایت کرده است. اینروایت را به بیان ایشان میخوانیم:
یکنفر در مدینه سعایت حضرت هادی (ع) را نزد متوکل کرد. افتراهایی بست و دستگاه خلافت دستور داد حضرت هادی (ع) را از مدینه جدش بیرون کنند و ببرند سامرا. ما میشنویم اما خیلی مظلومیت است؛ کسی را از اهل و اولاد و مدینه جدش جدا کنند و ببرند سامرا!