نگاهی به نمایشنامه «حسین شهید» از عبدالرحمان شرقاوی؛
«حسین شهید»؛ روایتی نمایشی از مقاومت و عدالت
شرقاوی، که در فضای روشنفکری قرن بیستم عرب زیست و با نهضتهای آزادیبخش جهان سوم همدل بود، در «حسین شهید» عاشورا را نه فقط یک واقعه مذهبی، بلکه الگویی انقلابی برای رهایی از سلطههای سیاسی و اجتماعی معاصر به تصویر کشیده است.
سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – محمد نجاری: در تاریخ اسلام، واقعهای رخ داد که فراتر از یک رویداد صرفا تاریخی، به اسطورهای زنده برای تمام عصرها و نسلها تبدیل شد. قیام امام حسین(ع) در کربلا، نه یک قیام زودگذر علیه حکومت وقت، که بیانیهای جاودان در برابر هرگونه استبداد و ظلم بود. این حماسه خونین، پیامی داشت که در طول قرنها، از دیوارهای مساجد و پلههای منابر بیرون رفت و به جهان هنر و ادبیات نیز راه یافت.
در جهان نمایش، این واقعه به یکی از پربسامدترین و تأثیرگذارترین روایتها تبدیل شده است؛ چرا که سرشار از عناصر دراماتیک ناب است: شخصیتهای متضاد، تعلیقی نفسگیر، کشمکشی عمیق میان خیر و شر، و در نهایت، فاجعهای که از دل خود، امیدی رستاخیزگونه میرویاند. از تعزیههای ایرانی که از قرنها پیش تا امروز، حماسه کربلا را بر میدانهای ساده یا تکیههای باشکوه بازآفرینی کردهاند، تا آثار مدرن ایرانی و عربی، عاشورا همواره بستری برای طرح پرسشهای بنیادین انسانشناسی بوده است: تا کجا باید در برابر ظلم ایستاد؟ قیمت آزادی چیست؟ و آیا مرگ آگاهانه، بر زندگی ذلتبار برتری دارد؟