مجلس تعزیه در حسینیه قوجان، با حضور هزاران نفر از کودکان تا سالمندان، نشان میدهد که آیینهای سوگواری نه فقط یک مناسک مذهبی، بلکه یکی از معدود تجربههای باقیمانده از زیستجمعی در ایران است. این رویداد که با نظمی مثالزدنی و پخش زنده تصاویر به سراسر جهان همراه است، یادآور میشود که مهمترین روایتهای جامعه، در کوچههای گلی و میان مردمی شکل میگیرد که هنوز گرد حافظه مشترک خود جمع میشوند.
علی نیک بخت، مستندساز در یادداشتی برای خبرگزاری آنا نوشت: از کوچهپسکوچههای گِلی روستا راه میافتم. صدای شیپور از دور شنیده میشود؛ صدایی که پیش از آنکه دیده شود، مسیر را نشان میدهد. از درِ پشتی خودم را به حسینیه قوجان میرسانم. بالای ساختمان، پرچم سرخ در باد ایستاده و پشت آن، آسمان، لایهلایه از ابرهای سفید و خاکستری و کبود پوشیده شده است؛ انگار طبیعت هم برای اجرای امروز صحنهآرایی کرده باشد.
ناخودآگاه این بیت در ذهنم میچرخد:
هزار سال گذشت از حکایت مجنون