نیلوفر حامدی در روزنامه شرق نوشت: از «آیناز» که به وقت شنیدن زنگ تفریح از کلاس درس خارج نمیشود، مبادا لکه خون روی مانتویش را کسی ببیند، تا «سمیه» که به عنوان یک کارگر، حتی فرصتی برای تعویض لوازم بهداشتی ندارد و حتی «شیما» که مدتهاست تصمیم گرفته درباره قاعدگی در محیط کارش حرف بزند؛ دوران قاعدگی روزهایی از ماه هستند که انگار باید پنهان شوند. ترسی بینام که از نیمکت مدرسه شروع میشود و سالها بعد، در سکوت زنانی ادامه پیدا میکند که پشت خط تولید، درد را قورت میدهند و کار میکنند.
به گزارش مجله خبری نگار،برای آنهایی که حرف میزنند هم البته تجربه شرم و درد توأمان، کماکان جاری است. از دانشآموزانی که نخستین پریود را با بیماری اشتباه میگیرند تا زنانی که به دلیل گرانی محصولات بهداشتی سلامتشان به خطر میافتد، قاعدگی همچنان یکی از پنهانترین بحرانهای اجتماعی زنان باقی مانده است. در آستانه ۲۸ می، روز جهانی بهداشت قاعدگی، این گزارش نگاهی انداخته است به جدیترین مناقشات و مخاطرات، درباره موضوعی که نهفقط یک رخداد زیستی، بلکه تجربه بدنمندی چندوجهی و پیچیده در ساحت اجتماعی زنان است.