به بهانه اکران فیلم سینمایی «احمد» در سینماهای کشور، به مرور آثار امیرعباس ربیعی و تجربههای فیلمسازیاش پرداختهایم.
سوره سینما – زهرا منصوری : فیلمسازی را از دهه ۹۰ و با ساخت فیلمهای کوتاه آغاز کرده است، هرچند بهظاهر تجربههایش رنگ سینمای ارگانی دارد و گاه از همین زاویه مورد نقد قرار گرفته اما طعم توقیف را هم چشیده است. فیلمکوتاه «ولد» را در سال ۹۳ در مدتزمان ۸ دقیقه با سازمان سینمایی سوره ساخت تا چند سال بعد باز هم با دو فیلم بلند سینمایی مهم این همکاری را تکرار کند؛ صحبت از امیرعباس ربیعی است. کارگردانی که حالا در چهل سالگی به پختگیای در فیلمسازی رسیده که ساختههایش با جدیت تمام زیر تیغ نقد منتقدان میرود و اگرچه گاهی نمره قبولی هم نگرفته اما این میدان فیلمسازی است و گاه نامآورترین کارگردانان هم چه در پرداخت و چه در فرم به سختی از منتقدان سینمایی نمره قبولی میگیرند؛ مهم در میدان ماندن و موثر بودن است.
امیرعباس ربیعی این روزها فیلم سینمایی «احمد» را روی پرده دارد، فیلمی که قرابتی با این ایام دارد، ۲۲ سال پیش بود که آن اتفاق مهیب رخ داد، بامداد ۵ دیماه سال ۸۲ بود که پس از چندین زلزله کوچک، ناگهان زمینلرزهای به بزرگی ۶/۶ بم را به مدت ۱۲ ثانیه لرزاند تا بسیاری را به کام مرگ بکشاند. «احمد»، محصول سازمان سینمایی سوره و موسسه تصویرشهر، فیلمی درباره همان روزهاست که تجربهای متفاوت در کارنامه کارگردانش محسوب میشود. به بهانه اکران این فیلم در این گزارش بهمرور آثار امیرعباس ربیعی و تجربههای فیلمسازیاش پرداختهایم.